ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ ΣΟΦΙΑ_ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΛΕΝΗ

ZANTE PAVILION

Αρχικό μέρος του project ήταν η δημιουργία ενός περιπτέρου στο κέντρο της πόλης της Ζακύνθου με στόχο την ενεργοποίηση του ενδιαφέροντος των επισκεπτών για την ιστορία της. Η κεντρική ιδέα  ήταν να μεταφέρουμε τα συναισθήματα των Εβραίων της Ζακύνθου από την γεμάτη ταραχή διαμονή τους στο νησί έως και την πλήρη προστασία τους από τους κατοίκους. Αυτό αναδεικνύεται από την μορφή του εσωτερικού,  του  οποίου η είσοδος διαμορφώνεται από ένα στενό διάδρομο και καταλήγει σε έναν ανοιχτό χώρο με μια λίμνη, αλλά και από τα υλικά του τα οποία είναι ο χαλκός που διαβρώνεται σταδιακά και ξύλο καμένο με την ιαπωνική τεχνική shou sugi ban.

THE NON – HOLOCAUST MEMORIAL

Το μουσείο (Non – Holocaust Memorial) βρίσκεται στο κάτω τμήμα του εβραϊκού νεκροταφείου, ώστε να έχει άμεση σχέση με τον κεντρικό δρόμο. Η βασική ιδέα είναι ένα μουσείο – σκαλωσιά, ώστε να προκαλεί το συναίσθημα του εφήμερου και του ασταθούς στον επισκέπτη. Η σκαλωσιά, με επικάλυψη corten, εναρμονίζεται με τον περιβάλλοντα χώρο, το φυσικό τοπίο, ενώ οι όγκοι δημιουργούν μια κίνηση στον επισκέπτη που όσο τους διαβαίνει  τα δεδομένα του περιβάλλοντος γύρω του αλλάζουν.

Στην είσοδο του μουσείου, μέσω μιας κρεμαστής σκάλας, ο επισκέπτης συναντά τον πρώτο χώρο, ο οποίος είναι μια σκοτεινή διαδρομή με εμπόδια κατά διαστήματα. Τα εμπόδια του χώρου είναι οι δοκοί της σκαλωσιάς, αρχικά, που τρυπάνε τον όγκο και στη συνέχεια υπάρχουν κορμοί δέντρων. Μ’ αυτόν τον όγκο θέλουμε να συμβολίσουμε την πίεση και τη βία που άσκησαν  οι Γερμανοί στους Εβραίους και την προσπάθεια διαφυγής τους προς το δάσος. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι aluminum foam εξωτερικά και σε μαύρο τόνο εσωτερικά.

Μέσω μιας γέφυρας από διάτρητο υλικό στο σχήμα των βιτρό του Αγίου Διονυσίου,  ο επισκέπτης περνάει στον επόμενο χώρο (κουκούλι) και σε διαφορετικό κεφάλαιο της ιστορίας. Το κουκούλι αυτό είναι φτιαγμένο από fiberglass και επιτρέπει την εισβολή του φωτός, όχι μόνο από το υλικό του αλλά και από φεγγίτες  στην οροφή, οι οποίοι έχουν τα χρώματα από τα βιτρό του Αγίου Διονυσίου. Το φώς σε συνδυασμό με την οργανική μορφή του και τη δυνατότητα της προσέγγισης του επισκέπτη με τη φύση,  μέσω ανοιγμάτων,  προσφέρει ένα αίσθημα ηρεμίας και ασφάλειας σαν μια αγκαλιά θαλπωρής και προστασίας των Εβραίων από τους Ζακυνθινούς.

Η μετάβαση του επισκέπτη στον τρίτο και τελευταίο χώρο του μουσείου είναι μια διαδρομή μέσα από τοίχους, χωρίς οροφή. Οι τοίχοι από λευκό τσιμέντο και η διαδρομή έχουν παραχθεί από τις εβραϊκές λέξεις «αγάπη» και «ζωή».  Στο τέλος της διαδρομής συναντά ένα ύψωμα πάνω από το επίπεδο του μουσείου ατενίζοντας όχι μόνο τη θέα του μουσείου αλλά και τη θέα της Ζακύνθου.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Βγαίνοντας από το μουσείο και κινούμενος ο επισκέπτης κατά μήκος της διαδρομής μέσα από το νεκροταφείο, καταλήγει στο κτήριο του συμπληρωματικού προγράμματος. Το συμπληρωματικό κτήριο περιλαμβάνει εργαστήρια καλλιτεχνών με  16 ξενώνες, σε τρείς διαφορετικές μονάδες και μεγέθη, ανάλογα με τον καλλιτέχνη που θα φιλοξενήσει και τις ανάγκες του και κοινόχρηστους χώρους. Σε αντίθεση με το μουσείο, το συμπληρωματικό κτήριο βρίσκεται  κάτω από τη γη με κύριες πηγές φυσικού φωτός τους ατομικούς φεγγίτες για τα δωμάτια και τον κεντρικό φεγγίτη. Οι είσοδοι για τα δωμάτια των καλλιτεχνών επικοινωνούν σε ένα κοινόχρηστο αίθριο. Παράλληλα μια ράμπα οδηγεί στην επιφάνεια της γης σαν είσοδος. Η γυάλινη  όψη των εργαστηρίων είναι προσανατολισμένη ώστε να βλέπει προς το μουσείο, το νεκροταφείο των εβραίων και το κέντρο της πόλης. Υπάρχει και άλλη μια είσοδος, από την προαναφερόμενη διαδρομή του νεκροταφείου, η οποία είναι σαν πυλωτή-εσοχή  που έχει δημιουργηθεί από την υψομετρική  διαφορά της πλάκας του ξενώνα με το  έδαφος. Η τοποθέτηση καθώς και το σχήμα των ξενώνων οφείλεται στους υπάρχοντες δρόμους που συνδέουν το σημείο αυτό με το τουριστικό χωριό Μπόχαλη. Η σύνδεση αυτή σε συνδυασμό με τη θέα που προσφέρει θέτουν το σημείο αυτό ως ιδανικό.

ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

Στη πλατεία Αγίου Μάρκου δημιουργήσαμε έναν χώρο μνήμης και προσευχής. Αποτελείται από έναν όγκο προσανατολισμένο στη Μητρόπολη και έναν  προς την Ιερουσαλήμ. Από την είσοδο, κατευθύνεται το βλέμμα του επισκέπτη στην Μητρόπολη της Ζακύνθου, σημείο αναφοράς της διάσωσης των Εβραίων από το Ολοκαύτωμα. Ο χώρος που ουσιαστικά αποτελεί κατώφλι του χώρου προσευχής περικλείεται από βιτρό, τα οποία παραπέμπουν σε εκείνα που δώρισαν οι Εβραίοι στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, ως κίνηση ευγνωμοσύνης για τη σωτηρία τους. Ανεβαίνοντας την σκάλα υπάρχει μια βρύση που συλλέγει το νερό της βροχής για να πλυθούν πριν την προσευχή, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνεται σταδιακή μετάβαση από τον έναν χώρο στον άλλο. Ο χώρος προσευχής στον οποίο τελικά καταλήγει  ο επισκέπτης είναι σκοτεινός, δεδομένου ότι η εβραϊκή προσευχή γίνεται με κλειστά μάτια, με μόνο φως εκείνο από την Ιερουσαλήμ.

 Στόχος του μουσείου είναι να δείξει τη συναισθηματική πορεία των Εβραιών της Ζακύνθου από την αρχή μέχρι το τέλος του πολέμου. Μπαίνοντας στο μουσείο και διασχίζοντας ο επισκέπτης  μπορεί να βιώσει τις διακυμάνσεις των συναισθημάτων μέσων των τριων σταδιών πυ συναντά και είναι ο φόβος, ο αποπροσανατολισμός και τέλος η λύτρωση. Μπαίνοντας στο μουσείο συναντάς ένα κλειστό χώρο που σου διεγείρει την αίσθηση της όρασης με το σκοτάδι , της ακοής με τον αντήλαλο που δημιουργείται και την αίσθηση της όσφρησης με το λιμνάζον νερό μεταξύ των τοιχείων. 'Υστερα το αίσθημα του αποπροσανατολισμού ακολουθεί ως αποτέλεσμα των διαφόρων τοιχείων που έχουν τοποθετηθεί, σε συνδιασμό με τους κύριους τοίχους του κτιρίου δίνουν την αίσθηση της φυλακής μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Η αίσθηση του εγκλεισμού και αποπροσαναντολισμού τονίζεται επίσης χρησιμοποιόντας τη φυσική κλίση του εδάφους και ενισχύοντας την αίσθηση του discomfort στο χώρο. Τα δέντρα που υπάρχουν καθώς και τα ανοίγματα από πάνω τους συμβολίζουν την ελπίδα και τη ζωή καθ' όλη τη διάρκεια της δοκιμασίας ,όπως επίσης  δημιουργούν διαφορετικούς χώρους εξερεύνησεις στο ευρύτερο πεδίο.Τέλος η λύτρωση επιτυγχάνεται με τη χρήση του στοιχείου του νερού, ξεκινώντας με μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση με το χώρο.Όσο περισσότερο το νερό τόσο λιγότερος χώρος για να περπατήσει ο επισκέπτης σε συνδιασμό με το κλίση του εδάφους, δινόντας έτσι το αίσθημα του πνιγμού αρχικά που στο τέλος γίνεται λύτρωση και απελευθέρωση.

Για δευτερεύον κτίριο έχει δημιουργηθεί μια βιβλιοθήκη ,η οποία βρίσκεται σε διπλανό οικόπεδο από το νεκροταφείο των Εβραίων. Πρόκειτα για ένα χώρο που περιμετρικά έχει τους χώρους αποθήκευσης των βιβλίων και στο κέντρο έχουν δημιουργηθεί υπαίθριοι χώροι μελέτης, αφήνοντας μια περιμέτρική θέα προς το εσωτερικό της βιβλιοθήκης και ενσωματώνοντας με τη φύση την αρμονία και την ηρεμία που αρμόζει στο συγκεκριμένο περιβάλλον.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΑΚΕΤΑΣ

ΓΚΟΤΣΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ- ΤΣΕΚΟΥ ΞΑΝΘΗ-ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Α.Σ.6

UNDER THE MARBLE

Στο πλαίσιο της μελέτης της ευρύτερης περιοχής του τείχους Δυμαίων, προβήκαμε στη χαρτογράφηση της.

Πήγη έμπνευσης για την τοποθέτησή μας απέναντι στο βουνό αποτέλεσε η έννοια της κρύπτης ως πέρασμα, όπως φανταστήκαμε να διαπερνάει το βουνό, με αποτέλεσμα και εμείς να  κινηθούμε υπόσκαφα.

Φωτογραφία μακέτας- κρύπτη 

Στη χωρική επεξεργασία ασχοληθήκαμε ιδιαίτερα με τη χρήση του φωτός και πως αυτή διαφοροποιει κάθε φορά την εμπειρία του θεατή. 

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι τέτοιοι πειραματισμοί με τη χρήση προπλασμάτων.

Ακολουθούν αρχικά σκίτσα που απεικονίζουν πειραματισμούς με το φως και τις εμπειρίες του χώρου που μας ενδιέφεραν απο την αρχή. Φεγγίτες στα ταβάνια, υπόσκαφοι χώροι, απότομη σκάλα-βύθιση, τεχνητή λίμνη.

Η βασική ιδέα του project παρουσιάζει μια παιχνιδιάρικη διάταξη από αυστηρούς καθαρούς γεωμετρικούς μαρμάρινους όγκους που "σχίζουν" το τοπίο, ενώ όλη κάτοψη του μουσείου είναι υπόσκαφη.

Προκειμένου να κατανοήσουμε τις κλίσεις του βουνού στο σημείο που θέλουμε να τοποθετήσουμε την πρότασή μας, κάναμε διαμήκεις και εγάρσιες τομές.

Έτσι καθώς η κλίση του βουνού αυξάνεται, ξεπροβάλλουν οι μαρμάρινοι όγκοι οι οποίοι καλύπτονται ασύμμετρα απο το χώμα του βουνού.

Όπως φάινεται από διαγράμματα της κάτοψης, οι όγκοι που εξέχουν από το βουνό είναι μόνο οι εκθεσιακοί χώροι και η καφετέρια. Η εμπειρία που βιώνει ο επισκέπτης είναι μια απότομη βύθιση στο σκοτάδι και από εκεί η ομαλή ανοδική πορεία προς το φως. Κατεβαίνοντας λοιπόν, από μια απότομη σκάλα γίνεται η βύθιση στην πρώτη σκοτεινή αίθουσα του μουσείου. Η συγκεκριμένη πρόκεται για μία τεχνητή λίμνη, προσομείωση της λιμνοθάλασσας  του Πρόκοπου που θα συναντήσει ο επισκέπτης κατά την έξοδό του απο το μουσείο. Οι διαδοχικές αίθουσες και εκθεσιακοί χώροι που διασχίζει κανείς μέχρι την έξοδο είναι τόσο μια ανοδική πορεία όσο και  φωτεινή, με την έννοια ότι ανεβαίνει το δάπεδο και συγχρόνως γίνεται ένα “παιχνίδι” με το φώς που συνεχώς αυξάνεται μέσω φεγγιτών-των σχημάτων δηλαδή που εξέχουν. 

Οι πρώτες δύο αίθουσες αφορούν έκθεση περιβάλλοντος του τόπου, ενώ οι δύο επόμενες είναι εκθεσιακοί χώροι ιστορίας. Υπάρχουν επίσης, αίθουσα διαλέξεων και σεμιναρίων, γραφεία διοίκησης, ερευνητικά εργαστήρια και ξενώνες, όλα εκ των οποίων φωτίζονται μέσω ενός αιθρίου που μεσολαβεί και αποτελεί στάση. Η τελευταία αίθουσα που συναντά ο επισκέπτης είναι μια καφετέρια με άπλετο φως που προσφέρει πανοραμική  θέα προς τη λιμνοθάλασσα του Πρόκοπου. Ως υποδοχή του μουσείου που εντάσσεται σαν ξεχωριστή εμπειρία έχει διαμορφωθεί μια πλατεία με στέγαστρο στην οποία ο επισκέπτης μπορεί να ξεκουραστεί, να αφήσει τα αντικείμενα του και να αναζητήσει εισητήριο. Τέλος η σκάλα στην οποία θα βυθιστεί ο επισκέπτης για να αρχίσει η εμπειρία έχει στραφεί ώστε να υπάρχει διαρκώς η θέα προς το τείχος.

Τομές

Αξονομετρικό

   Φωτορεαλιστικό τεχνητής λίμνης (πρώτη αίθουσα)

Φωτορεαλιστικό κολάζ δεύτερης αίθουσας ιστορίας (τετραγωνο-τελευταίος κ πιο φωτεινός χώρος έκθεσης)

Φωτορεαλιστικό κολάζ (Πως ξεπροβάλλουν οι όγκοι κατά την άνοδο του επισκέπτη στο βουνό.)

                                                                           Αίθριο

 Η επιλογή του αιθρίου ήταν αρκετά βοηθητική για το πρότζεκτ μας. Στο παρακάττω κολλάζ βλέπουμε στα δεξία τους ξενώνες οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί σε σημείο ώστε και να αλληλεπιδρούν με το αίθριο και να είναι απομονωμένοι από τα βλέμματα των επισκεπτών. Απέναντι φαίνονται τα γραφεία διοίκησης ενώ στα αριστερά βρίσκεται η αίθουσα διαλέξεων.

Καφετέρεια με θέα τη λίμνη.

 Μακέτες

                   Μακέτα με άμμο -το χώμα του βουνού καλύπτει ασύμετρα τις πλευρές των όγκων.

Μακέτα απο μάρμαρο, κλίμακα 1:250

Μακέτα που δείχνει τη διαμόρφωση του μουσείου στο εσωτερικό του βουνού, κλίμακα 1:250

Μακέτα από μπετόν. Πειραματισμοί σχετικά με τη διάταξη των γεωμετρικών σχημάτων στο χώρο.