ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

Στη πλατεία Αγίου Μάρκου δημιουργήσαμε έναν χώρο μνήμης και προσευχής. Αποτελείται από έναν όγκο προσανατολισμένο στη Μητρόπολη και έναν προς την Ιερουσαλήμ. Από την είσοδο, κατευθύνεται το βλέμμα του επισκέπτη στην Μητρόπολη της Ζακύνθου, σημείο αναφοράς της διάσωσης των Εβραίων από το Ολοκαύτωμα. Ο χώρος που ουσιαστικά αποτελεί κατώφλι του χώρου προσευχής περικλείεται από βιτρό, τα οποία παραπέμπουν σε εκείνα που δώρισαν οι Εβραίοι στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, ως κίνηση ευγνωμοσύνης για τη σωτηρία τους. Ανεβαίνοντας την σκάλα υπάρχει μια βρύση που συλλέγει το νερό της βροχής για να πλυθούν πριν την προσευχή, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνεται σταδιακή μετάβαση από τον έναν χώρο στον άλλο. Ο χώρος προσευχής στον οποίο τελικά καταλήγει ο επισκέπτης είναι σκοτεινός, δεδομένου ότι η εβραϊκή προσευχή γίνεται με κλειστά μάτια, με μόνο φως εκείνο από την Ιερουσαλήμ.

Στόχος του μουσείου είναι να δείξει τη συναισθηματική πορεία των Εβραιών της Ζακύνθου από την αρχή μέχρι το τέλος του πολέμου. Μπαίνοντας στο μουσείο και διασχίζοντας ο επισκέπτης μπορεί να βιώσει τις διακυμάνσεις των συναισθημάτων μέσων των τριων σταδιών πυ συναντά και είναι ο φόβος, ο αποπροσανατολισμός και τέλος η λύτρωση. Μπαίνοντας στο μουσείο συναντάς ένα κλειστό χώρο που σου διεγείρει την αίσθηση της όρασης με το σκοτάδι , της ακοής με τον αντήλαλο που δημιουργείται και την αίσθηση της όσφρησης με το λιμνάζον νερό μεταξύ των τοιχείων. 'Υστερα το αίσθημα του αποπροσανατολισμού ακολουθεί ως αποτέλεσμα των διαφόρων τοιχείων που έχουν τοποθετηθεί, σε συνδιασμό με τους κύριους τοίχους του κτιρίου δίνουν την αίσθηση της φυλακής μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Η αίσθηση του εγκλεισμού και αποπροσαναντολισμού τονίζεται επίσης χρησιμοποιόντας τη φυσική κλίση του εδάφους και ενισχύοντας την αίσθηση του discomfort στο χώρο. Τα δέντρα που υπάρχουν καθώς και τα ανοίγματα από πάνω τους συμβολίζουν την ελπίδα και τη ζωή καθ' όλη τη διάρκεια της δοκιμασίας ,όπως επίσης δημιουργούν διαφορετικούς χώρους εξερεύνησεις στο ευρύτερο πεδίο.Τέλος η λύτρωση επιτυγχάνεται με τη χρήση του στοιχείου του νερού, ξεκινώντας με μια αντιστρόφως ανάλογη σχέση με το χώρο.Όσο περισσότερο το νερό τόσο λιγότερος χώρος για να περπατήσει ο επισκέπτης σε συνδιασμό με το κλίση του εδάφους, δινόντας έτσι το αίσθημα του πνιγμού αρχικά που στο τέλος γίνεται λύτρωση και απελευθέρωση.

Για δευτερεύον κτίριο έχει δημιουργηθεί μια βιβλιοθήκη ,η οποία βρίσκεται σε διπλανό οικόπεδο από το νεκροταφείο των Εβραίων. Πρόκειτα για ένα χώρο που περιμετρικά έχει τους χώρους αποθήκευσης των βιβλίων και στο κέντρο έχουν δημιουργηθεί υπαίθριοι χώροι μελέτης, αφήνοντας μια περιμέτρική θέα προς το εσωτερικό της βιβλιοθήκης και ενσωματώνοντας με τη φύση την αρμονία και την ηρεμία που αρμόζει στο συγκεκριμένο περιβάλλον.