ΣΟΥΒΑΤΖΟΓΛΟΥ ΣΟΦΙΑ_ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΛΕΝΗ

ZANTE PAVILION

Αρχικό μέρος του project ήταν η δημιουργία ενός περιπτέρου στο κέντρο της πόλης της Ζακύνθου με στόχο την ενεργοποίηση του ενδιαφέροντος των επισκεπτών για την ιστορία της. Η κεντρική ιδέα  ήταν να μεταφέρουμε τα συναισθήματα των Εβραίων της Ζακύνθου από την γεμάτη ταραχή διαμονή τους στο νησί έως και την πλήρη προστασία τους από τους κατοίκους. Αυτό αναδεικνύεται από την μορφή του εσωτερικού,  του  οποίου η είσοδος διαμορφώνεται από ένα στενό διάδρομο και καταλήγει σε έναν ανοιχτό χώρο με μια λίμνη, αλλά και από τα υλικά του τα οποία είναι ο χαλκός που διαβρώνεται σταδιακά και ξύλο καμένο με την ιαπωνική τεχνική shou sugi ban.

THE NON – HOLOCAUST MEMORIAL

Το μουσείο (Non – Holocaust Memorial) βρίσκεται στο κάτω τμήμα του εβραϊκού νεκροταφείου, ώστε να έχει άμεση σχέση με τον κεντρικό δρόμο. Η βασική ιδέα είναι ένα μουσείο – σκαλωσιά, ώστε να προκαλεί το συναίσθημα του εφήμερου και του ασταθούς στον επισκέπτη. Η σκαλωσιά, με επικάλυψη corten, εναρμονίζεται με τον περιβάλλοντα χώρο, το φυσικό τοπίο, ενώ οι όγκοι δημιουργούν μια κίνηση στον επισκέπτη που όσο τους διαβαίνει  τα δεδομένα του περιβάλλοντος γύρω του αλλάζουν.

Στην είσοδο του μουσείου, μέσω μιας κρεμαστής σκάλας, ο επισκέπτης συναντά τον πρώτο χώρο, ο οποίος είναι μια σκοτεινή διαδρομή με εμπόδια κατά διαστήματα. Τα εμπόδια του χώρου είναι οι δοκοί της σκαλωσιάς, αρχικά, που τρυπάνε τον όγκο και στη συνέχεια υπάρχουν κορμοί δέντρων. Μ’ αυτόν τον όγκο θέλουμε να συμβολίσουμε την πίεση και τη βία που άσκησαν  οι Γερμανοί στους Εβραίους και την προσπάθεια διαφυγής τους προς το δάσος. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι aluminum foam εξωτερικά και σε μαύρο τόνο εσωτερικά.

Μέσω μιας γέφυρας από διάτρητο υλικό στο σχήμα των βιτρό του Αγίου Διονυσίου,  ο επισκέπτης περνάει στον επόμενο χώρο (κουκούλι) και σε διαφορετικό κεφάλαιο της ιστορίας. Το κουκούλι αυτό είναι φτιαγμένο από fiberglass και επιτρέπει την εισβολή του φωτός, όχι μόνο από το υλικό του αλλά και από φεγγίτες  στην οροφή, οι οποίοι έχουν τα χρώματα από τα βιτρό του Αγίου Διονυσίου. Το φώς σε συνδυασμό με την οργανική μορφή του και τη δυνατότητα της προσέγγισης του επισκέπτη με τη φύση,  μέσω ανοιγμάτων,  προσφέρει ένα αίσθημα ηρεμίας και ασφάλειας σαν μια αγκαλιά θαλπωρής και προστασίας των Εβραίων από τους Ζακυνθινούς.

Η μετάβαση του επισκέπτη στον τρίτο και τελευταίο χώρο του μουσείου είναι μια διαδρομή μέσα από τοίχους, χωρίς οροφή. Οι τοίχοι από λευκό τσιμέντο και η διαδρομή έχουν παραχθεί από τις εβραϊκές λέξεις «αγάπη» και «ζωή».  Στο τέλος της διαδρομής συναντά ένα ύψωμα πάνω από το επίπεδο του μουσείου ατενίζοντας όχι μόνο τη θέα του μουσείου αλλά και τη θέα της Ζακύνθου.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Βγαίνοντας από το μουσείο και κινούμενος ο επισκέπτης κατά μήκος της διαδρομής μέσα από το νεκροταφείο, καταλήγει στο κτήριο του συμπληρωματικού προγράμματος. Το συμπληρωματικό κτήριο περιλαμβάνει εργαστήρια καλλιτεχνών με  16 ξενώνες, σε τρείς διαφορετικές μονάδες και μεγέθη, ανάλογα με τον καλλιτέχνη που θα φιλοξενήσει και τις ανάγκες του και κοινόχρηστους χώρους. Σε αντίθεση με το μουσείο, το συμπληρωματικό κτήριο βρίσκεται  κάτω από τη γη με κύριες πηγές φυσικού φωτός τους ατομικούς φεγγίτες για τα δωμάτια και τον κεντρικό φεγγίτη. Οι είσοδοι για τα δωμάτια των καλλιτεχνών επικοινωνούν σε ένα κοινόχρηστο αίθριο. Παράλληλα μια ράμπα οδηγεί στην επιφάνεια της γης σαν είσοδος. Η γυάλινη  όψη των εργαστηρίων είναι προσανατολισμένη ώστε να βλέπει προς το μουσείο, το νεκροταφείο των εβραίων και το κέντρο της πόλης. Υπάρχει και άλλη μια είσοδος, από την προαναφερόμενη διαδρομή του νεκροταφείου, η οποία είναι σαν πυλωτή-εσοχή  που έχει δημιουργηθεί από την υψομετρική  διαφορά της πλάκας του ξενώνα με το  έδαφος. Η τοποθέτηση καθώς και το σχήμα των ξενώνων οφείλεται στους υπάρχοντες δρόμους που συνδέουν το σημείο αυτό με το τουριστικό χωριό Μπόχαλη. Η σύνδεση αυτή σε συνδυασμό με τη θέα που προσφέρει θέτουν το σημείο αυτό ως ιδανικό.