Το WWC σχεδιάστηκε με σκοπό να εκπροσωπήσει ένα κομμάτι της αχαϊκής παραγωγής κρασιού. Το οικόπεδο τοποθετείται σε ειδυλλιακό σημείο με θέα τη γέφυρα του Ρίου - Αντίρριου και ερχόμενο σε επαφή στην μια άκρη του με τον προαστιακό και δρόμο σε πολύ κοντινή απόσταση από την εθνική οδό. Έτσι, προσελκύει την προσοχή ντόπιων και μη, συνδυάζοντας την παραγωγή με τον τουρισμό και το πολιτιστικό ενδιαφέρον.
Η κύρια χειρονομία της αρχιτεκτονικής πρότασης είναι η πορεία, η διαδρομή δηλαδή του επισκέπτη, η οποία ταυτίζεται με την γραμμή παραγωγής στα τέσσερα μικρότερα κτήρια κατά μήκος του οικοπέδου. Η πορεία ξεκινά από το πρώτο κτήριο που είναι και το μεγαλύτερο και και διασχίζει το εσωτερικό του. Στο τέλος της εσωτερικής πορείας ξεκινά η δεύτερη φάση, που είναι υπαίθρια, με την γέφυρα που ξεκινά από το πρώτο κτήριο και έρχεται να συνδεθεί με τα υπόλοιπα, είτε εισχωρώντας στο εσωτερικό τους είτε με θέα από ψηλά, αφού το έδαφος της είναι γυάλινο. Στο μεταξύ διάστημα των κτηρίων παραγωγής έρχονται και μπαίνουν τα αμπέλια, ακριβώς κατά μήκος της πορείας της γέφυρας. Έτσι ο επισκέπτης τα παρατηρεί κατοψικά αλλά και πιο μακρυά ως προς το σύνολο τους. Ταυτόχρονα, κατά αυτό τον τρόπο εμπλέκεται έμμεσα στη διαδικασία παραγωγής όντας οριακά σε επαφή με τους όγκους. Την κοντινή παρατήρηση έρχεται να ενισχύση η απόληξη της γέφυρας που γίνεται ακριβώς στην μέση του κελαριού του πέμπτου και τελευταίου στη σειρά κτηρίου μέσω μιας κυκλικής σκάλας.
Έτσι πλέον, γινόμαστε ένα με το συγκρότημα, εισχωρώντας στο εσωτερικό του κτηρίου όπου μπορούμε πλέον να αγγίξουμε τα βαρέλια και να μυρίσουμε την παλαίωση του κρασιού. Επίσης από αυτό ακριβώς το σημείο, ενθαρρύνεται ο επισκέπτης να κάνει περίπατο στα αμπέλια αφού μπορεί μέσω των πλευρικών εισόδων του κελαριού να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτά.
Περνάμε λοιπόν, στο επόμενο σκέλος της χειρονομίας που είναι τα υποπεδία, δηλαδή ο χωρισμός των αμπελιών σε μικρότερα υποτμήματα με σκοπό να διευκολυνθεί τόσο η περιήγηση για τον επισκέπτη όσο και για τα μηχανήματα και φορτηγά παραγωγής. Για να αποφευχθεί η σύγχυση λόγω μεγέθους στο οινοποιείο χωρίστηκαν τα αμπέλια σε μικρότερα κομμάτια με μέσω αριθμό 150-200 φυτά σταφυλιών ανά κομμάτι, ενώ τα σχήματα των προγραμμάτων τους προέκυψαν οργανικά, αφού ήρθαν και προσαρμόστηκαν στα κτήρια και την γέφυρα, ώστε κατά την πορεία ο άνθρωπος να έχει κάθε στιγμή από κάτω του θέα των αμπελιών, ενισχύοντας ετσι την εμπειρία του.
Ένα τελευταίο κομμάτι της αρχιτεκτονικής χειρονομίας είναι η τεχνητή τάφρος που έρχεται και δημιουργείται μεταξύ του πρώτου κτηρίου και του πάρκινγκ, εκεί δηλαδή όπου διακόπτεται το οικόπεδο από τον προαστιακό και τον δρόμο. Η κλίση του πρώτου κτηρίου από την μια και ο λοφίσκος που κρύβει το πάρκινγκ από την άλλη, κρύβουν από τον περαστικό το τρόπο που αξοιοποιείται το οικόπεδο ενώ από την άλλη τον προειδοποιούν για την έκπληξη που περιμένει. Σε αυτά συμβάλλουν τα αμπέλια που τοποθετούνται καθόλο το μήκος του λοφίσκου καθώς και στην οροφή του μεγάλου του κτηρίου για να αποκαλυφθούν στον επισκέπτη.
Η κύρια χειρονομία της αρχιτεκτονικής πρότασης είναι η πορεία, η διαδρομή δηλαδή του επισκέπτη, η οποία ταυτίζεται με την γραμμή παραγωγής στα τέσσερα μικρότερα κτήρια κατά μήκος του οικοπέδου. Η πορεία ξεκινά από το πρώτο κτήριο που είναι και το μεγαλύτερο και και διασχίζει το εσωτερικό του. Στο τέλος της εσωτερικής πορείας ξεκινά η δεύτερη φάση, που είναι υπαίθρια, με την γέφυρα που ξεκινά από το πρώτο κτήριο και έρχεται να συνδεθεί με τα υπόλοιπα, είτε εισχωρώντας στο εσωτερικό τους είτε με θέα από ψηλά, αφού το έδαφος της είναι γυάλινο. Στο μεταξύ διάστημα των κτηρίων παραγωγής έρχονται και μπαίνουν τα αμπέλια, ακριβώς κατά μήκος της πορείας της γέφυρας. Έτσι ο επισκέπτης τα παρατηρεί κατοψικά αλλά και πιο μακρυά ως προς το σύνολο τους. Ταυτόχρονα, κατά αυτό τον τρόπο εμπλέκεται έμμεσα στη διαδικασία παραγωγής όντας οριακά σε επαφή με τους όγκους. Την κοντινή παρατήρηση έρχεται να ενισχύση η απόληξη της γέφυρας που γίνεται ακριβώς στην μέση του κελαριού του πέμπτου και τελευταίου στη σειρά κτηρίου μέσω μιας κυκλικής σκάλας.
Έτσι πλέον, γινόμαστε ένα με το συγκρότημα, εισχωρώντας στο εσωτερικό του κτηρίου όπου μπορούμε πλέον να αγγίξουμε τα βαρέλια και να μυρίσουμε την παλαίωση του κρασιού. Επίσης από αυτό ακριβώς το σημείο, ενθαρρύνεται ο επισκέπτης να κάνει περίπατο στα αμπέλια αφού μπορεί μέσω των πλευρικών εισόδων του κελαριού να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτά.
Περνάμε λοιπόν, στο επόμενο σκέλος της χειρονομίας που είναι τα υποπεδία, δηλαδή ο χωρισμός των αμπελιών σε μικρότερα υποτμήματα με σκοπό να διευκολυνθεί τόσο η περιήγηση για τον επισκέπτη όσο και για τα μηχανήματα και φορτηγά παραγωγής. Για να αποφευχθεί η σύγχυση λόγω μεγέθους στο οινοποιείο χωρίστηκαν τα αμπέλια σε μικρότερα κομμάτια με μέσω αριθμό 150-200 φυτά σταφυλιών ανά κομμάτι, ενώ τα σχήματα των προγραμμάτων τους προέκυψαν οργανικά, αφού ήρθαν και προσαρμόστηκαν στα κτήρια και την γέφυρα, ώστε κατά την πορεία ο άνθρωπος να έχει κάθε στιγμή από κάτω του θέα των αμπελιών, ενισχύοντας ετσι την εμπειρία του.
Ένα τελευταίο κομμάτι της αρχιτεκτονικής χειρονομίας είναι η τεχνητή τάφρος που έρχεται και δημιουργείται μεταξύ του πρώτου κτηρίου και του πάρκινγκ, εκεί δηλαδή όπου διακόπτεται το οικόπεδο από τον προαστιακό και τον δρόμο. Η κλίση του πρώτου κτηρίου από την μια και ο λοφίσκος που κρύβει το πάρκινγκ από την άλλη, κρύβουν από τον περαστικό το τρόπο που αξοιοποιείται το οικόπεδο ενώ από την άλλη τον προειδοποιούν για την έκπληξη που περιμένει. Σε αυτά συμβάλλουν τα αμπέλια που τοποθετούνται καθόλο το μήκος του λοφίσκου καθώς και στην οροφή του μεγάλου του κτηρίου για να αποκαλυφθούν στον επισκέπτη.
Τέλος, οι ίδιες οι λειτουργίες του οινοποιείου χωρίζονται ως εξής. Στο πρώτο κτήριο βρίσκονται το lobby, ένας εκθεσιακός χώρος, ένα μικρό αμφιαθέτρο, το cafe/bar, μια κάβα/gift shop, το γραφείο και ένας χώρος lounge. Από εκεί η γέφυρα ξεκινά για το δεύτερο κτήριο που είναι η αποθήκη και χώρος στάθμευσης φορτηγών παραγωγής. Εδώ η γέφυρα έρχεται και βυθίζεται προς το εσωτερικό του κτηρίου χωρίς να εισχωρεί σε αυτό. Στο επόμενο κτήριο πραγματοποιείται η διαδικασία ζύμωσης και απόσταξης που είναι εξέχουσας σημασίας για την παραγωγή κρασιού. Τέταρτο και προτελευταίο κτήριο είναι τα εργαστήρια, η επόπτευση των οποίων μπορεί να γίνει από ψηλά όπου η γέφυρα έρχεται από πάνω του, χωρίς όμως να χάνει την επαφή μαζί του. Τελικό κτήριο είναι το κελάρι, για την απόληξη του οποίου συζητήσαμε προηγουμένως. Τοποθετειμένο στη μέση περίπου του χωραφιού, πρόκειται για την καρδιά του οινοποιείου και όντως αφού επιτρέπει στον επισκέπτη να μυρίσει και να δει το τελικό προϊόν ενώ στη συνέχεια ξεχύνεται στα αμπέλια για περαιτέρω απόλαυση.
