ΑΚΡΟΠΟΛΗ #01 / ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ΔΥΜΑΙΩΝ ΜΕ

ΤΗΝ Γ'ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΥΡΙΑΜ
ΗΛΙΑΣ ΤΣΟΥΤΣΑΝΗΣ

Η εκδρομή που κάναμε με την τάξη είχε πολλή

 πλάκα και με τα παιδιά περάσαμε τέλεια.

 Πρώτα, όταν φτάσαμε στη μια πλευρά φαινόταν 

μία τεράστια λίμνη που είχε πολλά καλάμια και 

πριν ξεκινήσουμε να ανεβαίνουμε προς τα αρχαία 

είδαμε ένα σπάνιο είδος πουλιού, η κυρία μας είπε 

ότι το λένε Φλαμίνγκο. Μετά, μέχρι να φτάσουμε 

στο κανονικό μουσείο, περπατούσαμε σε ένα δρόμο

 που είχε πολλές σπηλιές που μέσα ήταν και αυτές

 μουσεία, αλλά επειδή βαριόμασταν να ακούσουμε 

καθίσαμε έξω με τους φίλους μου και παίζαμε.

Μετά, που ανεβήκαμε όλο το δρόμο και

 φτάσαμε στο μουσείο μου φάνηκε ωραίο

 και ήταν πολύ ψηλά και μπορούσαμε να 

δούμε τη λιμνοθάλασσα, το δάσος με τα

 κουκουνάρια και λίγο την παραλία από το

 παράθυρο του μουσείου. Από τα αρχαία δε θυμάμαι

 και πολλά γιατί μιλούσαμε την ώρα που μας

 έλεγαν τι κάνει το κάθε πράγμα. Βρήκαμε και

 ένα πολύ αστείο αγγείο που ήταν σαν εξωγήινος

και κάναμε γκριμάτσες μπροστά του.

Μου άρεσε πολύ γιατί μπορούσαμε να βγαίνουμε

 να παίζουμε στην αυλή με τα παιδιά και οι δασκάλες

 δε μας έλεγαν τίποτα επειδή ήμασταν δίπλα τους

 και μας έβλεπαν. Θέλω να ξαναπάω γιατί βρίσκαμε

 με τα παιδιά ωραίες κρυψώνες για κρυφτό και βρήκα

 μία στο τέλος αλλά δεν την χρησιμοποίησα και

 θέλω να δω αν κρυφτώ εκεί αν θα με βρουν.

ΑΚΡΟΠΟΛΗ #01 | ΕΥΑ ΣΙΜΙΤΖΗ - ΥΡΩ ΤΣΙΡΟΖΙΔΗ

Εμπειρία στον Υδροβιότοπο Στροφυλίας- Παραλία Καλόγριας- Τείχος Δυμαίων- Λιμνοθάλασσα Προκόπιου- Μαύρα Βουνά

              Όντας φυσιολάτρεις και έχοντας παραπλανηθεί στους περισσότερους βιότοπους της Ελλάδας, πληροφορηθήκαμε από τον οργανισμό Ramsar, ως μέλη του, για το οικοσύστημα που βρίσκεται στην περιοχή της Πάτρας. Καταρχάς για όσους δεν γνωρίζουν η Ramsar Convetion πρόκειται για μια οργάνωση, η οποία με έχει ως στόχο να προστατέψει και να διατηρήσει όλους τους υδροβιότοπους σε όλο τον κόσμο προκειμένου να γίνεται σοφή χρήση και αποτελεσματική διαχείριση των υδροβιότοπων και έχοντας ως στόχο την συνεργασία σε διεθνές επίπεδο για τους διασυνοριακούς υγροτόπους, τα κοινά συστήματα υγροτόπων και τα κοινά είδη. Ο υδροβιότοπος της Πάτρας προστατεύεται από την συνθήκη Ramsar.

              Η οργάνωση αυτή μας ανέθεσε να ταξιδέψουμε μέχρι εκεί προκειμένου να δούμε από κοντά το νέο πρόγραμμα ως φυσιοδύφεις τουρίστες και να σιγουρέψουμε ότι γίνεται σωστή διαχείριση του τόπου. Ουσιαστικά, στο υπάρχον οικοσύστημα ανατέθηκε σε μια ομάδα αρχιτεκτόνων να αναδιαμορφώσουν την περιοχή με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να προσελκύσει περισσότερο κόσμο από βιολόγους και αρχαιολόγους μέχρι τουρίστες που λατρεύουν τις αθλοπαιδιές.

              Αρχικά οι εγκαταστάσεις απλώνονται στην μεγάλη έκταση του υγροβιότοπου και βρίσκονται γύρω αλλά και μέσα σε αυτόν. Κατάφεραν να δημιουργήσουν κατασκευές, οι οποίες να φέρνουν τον άνθρωπο πιο κοντά στην φύση χωρίς να μπορέσουν να την προσβάλουν και να την καταστρέψουν. Στην περιοχή της λιμνοθάλασσας του Προκόπιου έχουν δημιουργήσει μια κατασκευή με την έννοια του περίβολου-διαδρομής, η οποία στηρίζεται σε μεταλλικούς ράβδους. Αυτή προβλέπεται για περπάτημα αλλά και βόλτες με ποδήλατο περνώντας πάνω από την λίμνη και γύρω από τις νησίδες με τις κουκουναριές. Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι βλέπεις τα ψάρια και τις χελώνες caretta-caretta να περνούν από κάτω σου ή να λιάζονται στις νησίδες χωρίς εσύ να μπορείς να τις ενοχλήσεις μιας και η απόσταση από την επιφάνεια του νερού είναι αρκετή. Αρκετά ενδιαφέρον είναι και για όσους κοιτούν από μακρία την λίμνη μιας και η διαδρομή αυτή είναι γυάλινη και δίνεται η αίσθηση ότι περπατάς στον αέρα.

Οι δραστηριότητες όμως δεν τελειώνουν εκεί. Στον υδροβιότοπο υπάρχουν ακόμα δύο ποτάμια, ο Λάρισσος και ο Φούσιας, που καταλήγουν στην λίμνη καθώς και ένα κανάλι που περνάει μέσα από το δάσος της Στροφυλίας. Αυτές τις ονειρικές διαδρομές έχεις την δυνατότητα τόσο να τις περπατήσεις όσο και να τις περάσεις με μικρά κανό. Στην διαδρομή αυτή περνάς από διάφορα περίπτερα, στα οποία μπορείς να σταματήσεις και να πληροφορηθείς για το μέρος από ειδικούς αλλά έχεις και την δυνατότητα να ξεκουραστείς κάνοντας μια στάση για φαγητό ή καφέ. Αυτά τα περίπτερα βρίσκονται σε διάφορα σημεία σε ολόκληρο τον βιότοπο χρησιμοποιώντας την οροφή τους και ως πέρασμα για τα ποδήλατα και τους πεζούς ως συνέχεια μιας διαδρομής που περνάει από όλο το πάρκο.

       Η μέρα μας ήταν γεμάτη και απολαυστική, αργήσαμε όμως να συνειδητοποιήσουμε οτι η ώρα είχε περάσει και αναγκαστικά έπρεπε να περάσουμε την νύχτα μας εκεί. Έτσι ανεβήκαμε στα Μαυρα Βουνά όλη η ομάδα μαζί με τους ξεναγούς αλλά και τους αρχαιολόγους και βιολόγους, που είχαμε γνωρίσει νωρίτερα στο περίπερο κοντά στο Τείχος των Δυμαίων. Εμείς ανεβήκαμε με τρία αυτοκίνητα που είχαν διαθέσιμα αλλά αν ήταν μέρα το ανέβασμα ή το κατέβασμα θα μπορούσε να γίνει και με lift. Έτσι φτάσαμε στους ξενώνες. Το θέαμα είναι αποστομοτικό. Από την μια είχαμε πιάτο όλη την θεα του υδροβιότοπου και από την άλλη ξεπρόβαλαν πάνω στο βουνό μικροί ορθογώνιοι όγκοι, οι οποίοι συνδέονταν εσωτερικά στο βουνό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για το ξενοδοχείο της περιοχής αλλά είχε πιο πολύ την αίσθηση του καταφύγιου με αρκετές παροχές. Τα δωμάτια δεν ήταν ατομικά ή δίκλινα, προορίζονταν για περισσότερα άτομα καθώς και τα γεύματα που ήταν σε μορφή μάζωξης σε μια κεντρική τραπεζαρία. Τα Μαύρα Βουνά προορίζονται ακόμα και για ορειβασία, αναρρίχηση αλλά και καταρρίχηση.

                

                  Είχαμε πολύ καιρό να περάσουμε τόσο όμορφα και να ανακαλύψουμε ένα τόσο μοναδικό μέρος με ποικίλους θησαυρούς με έναν πιο διαδραστικό τρόπο. Η εμπειρία θα μας μείνει αξέχαστη  και σίγουρα την συνιστώ ανεπιφύλαχτα σε όσους έχουν διάθεση για όμορφες εικόνες και δραστηριότητες ακόμα και με ανέσεις, και το σημαντικότερο είναι ότι οι εγκαταστάσεις όχι μόνο δεν επιβαρύνουν τον τόπο αλλά τον αναδεικνύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μην ξεχάσω να αναφέρω και την πιο διασκεδαστική στιγμή στο τέλος της εκδρομής, όπου κατεβήκαμε το βουνό με flying fox.

ΑΚΡΟΠΟΛΗ #01 / ΒΛΑΧΑΚΗ - ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

 Μια νύχτα στο μουσείο

 Πρώτη βάρδια στο νέο μουσείο. Και ενώ ζεις και δουλεύεις σε μεγάλη πόλη κάποιος αποφασίζει να φτιάξει μουσείο στην άκρη του πουθενά και κάπως έτσι έρχεται και η μετάθεση. Άραξος πλέον και συγκεκριμένα Ακρόπολη Δυμέων ως φύλακας σε έναν έρημο τόπο.

 Πάντα η βραδινή βάρδια είναι η πιο βαρετή, οπότε καλά θα κάνω να βρω κάπου να κοιμηθώ, έχει περάσει η ώρα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω προλάβει να δω τον χώρο ακόμα, όχι ότι με ενδιαφέρει άλλος ένας χώρος με εκθέματα...

 Αρχίζω και κατεβαίνω προς την κρύπτη όπου βρίσκονται και τα πιο σημαντικά εκθέματα μιας και εκεί προστατεύονται από τις εξωτερικές συνθήκες. Και ενώ κατεβαίνοντας περιμένω να αντικρίσω μια ψυχρή αίθουσα, αυτό που με περιμένει ξεπερνά κάθε προσδοκία μου. Μια σπηλιά μέσα στο έδαφος όπου δημιουργείται ένα μονοπάτι, ένα μονοπάτι τόσο μοναδικό που σου κόβει την ανάσα. Τα βράχια ξεπροβάλουν γυμνά κατά την περιήγησή μου στο χώρο και αγκαλιάζουν τα εκθέματα με έναν τρόπο όπου μορφολογία και τέχνη γίνονται ένα.

 Φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής αρχίζει και ξεπροβάλει το πρώτο πρωινό φως και έτσι συνειδητοποιώ ότι έχει ξημερώσει. Αρχίζω και περπατάω πάνω στη πεζογέφυρα η οποία δίνει μαγευτική θέα της περιοχής την οποία δεν είχα εκτιμήσει μέχρι αυτήν την ώρα. Κάπου στο βάθος ξεπροβάλει ένα εκκλησάκι μες στη μέση ενός απίστευτα όμορφου τοπίου.

 Προχωρώντας λίγο ακόμα φτάνω στα σημεία προβολών, όπου παρακολουθώ ενδιαφέοντα βίντεο και πληροφορίες τόσο για τον υδροβιότοπο όσο και για τον αρχαιολογικό χώρο.

 Και έχοντας χαθεί στις σκέψεις μου ένας οξύς ήχος διαταράσσει την ηρεμία της στιγμής και αφού κλείσω το ξυπνητήρι παίρνω το δρόμο της επιστροφής προς ο φυλάκιο κοντά στα τείχη, μια διαδρομή που ενώ έχω ξανακάνει, πρώτη φορά την παρατηρώ και τη ζω με τρόπο βιωματικό και με ορίζοντες διευρυμένους.

 Βλαχάκη Κατερίνα, 1046780

Παπαθανασίου Στέλλα, 1046762

ΑΚΡΟΠΟΛΗ#1 ΚΟΝΤΕΛΑ - ΧΑΤΖΗ ΝΕΣΤΩΡΟΣ

ΜΙΑ ΑΠΟΔΡΑΣΗ - ΥΔΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ ΚΟΤΥΧΙΟΥ, ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΔΥΜΑΙΩΝ

Πρόσφατα εγώ και ο άντρας μου κάναμε ένα τεστ DNA για να βρούμε το γενεαλογικό μας δέντρο. Τα δικά μου αποτελέσματα έβγαλαν ότι κατά ένα ποσοστό κατάγομαι από την Ελλάδα. Έτσι είχαμε μια αυθόρμητη ιδέα, μαζέψαμε ρούχα και σκηνές και αφήσαμε το κρύο Όσλο πίσω μας. Μετά από 8 ώρες ταξίδι φτάσαμε Αθήνα και επιλέξαμε να κάνουμε τον γύρω της Πελοποννήσου. Εκεί ήταν που ανακαλύψαμε έναν επίγειο παράδεισο. Ένας υδροβιότοπος περίπου 100 χλμ από την πόλη της Πάτρας που κατά την περιήγηση μας φανέρωσε πολλούς θησαυρούς. Η φύση που κατακλύζει το τοπίο και η ελάχιστη εκμετάλλευσή του από τον άνθρωπο μας συνεπήραν. 

Κατά την ξενάγησή μας στον τόπο τις εντυπώσεις κέντρισαν τα δαιδαλώδη Μαύρα όρη με τα πετρώματα και τις απότομες πλαγιές τους. Προσεγγίζοντάς το παρατηρήσαμε την ακρόπολη να κρέμεται από το χείλος τους και να δεσπόζει πάνω από μια αέναη λίμνη με βρύα.

Τα χρώματα , οι υφές και οι μυρωδιές μας ταξίδεψαν , το τοπίο μας γαλήνεψε και η θέα μας σκλάβωσε.

Στην πορεία βρεθήκαμε στο κέντρο επισκεπτών , ένα συγκρότημα κτιρίων με βασικό άξονα έναν "θαμμένο" διάδρομο περιστοιχισμένο από όγκους που ξεπροβάλλουν από το έδαφος. Η εξυπηρέτηση ήταν άριστη . 

Η ξενάγηση τελείωσε το σούρουπο με ένα μπάνιο στα παγωμένα νερά της Καλογριάς. Κοιτάζοντας τα Μαύρα όρη σε σχέση με την λευκή ψιλή άμμο της παραλίας και την άγρια θάλασσα , ταξιδέψαμε σε άλλους τόπους και εποχές. Ταυτόχρονα νοιώσαμε τόση θαλπωρή, σαν να ήμασταν στο σπίτι μας. Με αυτή την εικόνα για κατακλείδα , αφήσαμε πίσω μας ένα μαγευτικό τοπίο που αξίζει να επισκεφθείτε...

Ελένη Χατζη Νέστωρος Α.Μ. 1046789

Αλίκη Κοντέλα Α.Μ. 1046732

ΑΚΡΟΠΟΛΗ#1  ΓΙΑΛΕΣΑ-ΜΗΤΣΑΚΑΚΗ 

Ένας προορισμός, τρεις διαφορετικές αισθήσεις.

Δε θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ιδανικότερη εξόρμηση από έναν περίπατο στο Κάστρο της Καλόγριας, όπως συνηθίζουν να αποκαλούν την Ακρόπολη Δυμαίων οι ντόπιοι στην Αχαΐα. Μολονότι το Κάστρο της Καλόγριας βρίσκεται περίπου 100 χλμ. μακριά από τη πολύβουη πραγματικότητα της Πάτρας μου έδωσα την αίσθηση ότι είχα κλείσει τα μάτια και είχα βρεθεί σε έναν εξωπραγματικό κόσμο. 

Περιδιαβαίνοντας αμέριμνη ανάμεσα στα αρχαία ερείπια συνάντησα μπροστά μου μια κρύπτη, που θυμίζει σπηλιά. Διψώντας για περιπέτεια αποφάσισα να εισέλθω σε αυτή την κρύπτη όπου και αντίκρισα έναν διαφορετικό κόσμο. Όσο προχωρούσα παραμέσα, εντυπωσιαζόμουν όλο και περισσότερο. Τα τοιχώματα από το έδαφος έως το ταβάνι ντυνόντουσαν με ένα βαθύ πορτοκαλοκόκκινο χρώμα που έμοιαζε να αντανακλά το χρώμα του ουρανού το Ηλιοβασίλεμα. Ήταν ένα χρώμα που γεννούσε αισθήματα και με έκανε να νιώθω ότι έχω μεταφερθεί σε μια πιο γαλήνια χώρα. Η ζεστασιά των πορφυρού χρώματος που με περιέβαλλε, στολίζοντας από μια σπάνια συλλογή αρχαίων αντικειμένων. Κοιτούσα γύρω μου και δε μπορούσα παρά να θαυμάσω τους περίτεχνους κίονες που στεκόντουσαν σιωπηλοί και απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλον.

Συνεχίζοντας έναν μαγευτικό περίπατο που ξυπνούσε τις αισθήσεις, βρέθηκα στις όχθες τις Λιμνοθάλασσας Προκόπου. Για μια στιγμή κοίταξα κάτω και τα νερά που δρόσιζαν τα πόδια είδα να αντανακλούν οι σκιές που ζωγράφιζαν τα αρχαία ερείπια που αναδύονταν από τα να αλμυρά νερά. Ταλαιπωρημένα από τα χρόνια και την αλμύρα, στόλιζαν περήφανα τα ρηχά νερά της Λιμνοθάλασσας με τη γοητεία τους. Καθώς απολάμβανα τη γαλήνη και τη μοναξιά μου έγειρα το κεφάλι μου προς τα πίσω για να απόλαυσα τα γλυκά γαλαζια  χρώματα του ουρανού. Τότε αντίκρισα πανέμορφα πουλιά να πετούν πάνω από τη λιμνοθάλασσα. Τα φτερά τους ήταν σαν σκοτεινές πινελιές στον κόκκινο ουρανό καθώς απολάμβανα την μοναξιά μου στην όμορφη λιμνοθάλασσα. Δεν ήμουν όμως τόσο μόνη μου, είχα τη συντροφιά πολλών επιβλητικών ψηλών δέντρων που συνέθεταν με τα αρχαία ερειπεία ένα μοναδικό φυσικό τοπίο.

Αφήνοντας πίσω μου το υποβλητικό τοπίο της λιμνοθάλασσας, λίγο πριν σκοτεινιάζει βρέθηκα να ανηφορίζω στην άμμο. Τα πόδια μου βυθίζονταν όλο και περισσότερο στην κρύα άμμο όταν είδα μπροστά μου πλήθος από άγριες ορχιδέες να φτιάχνουν μικρούς εξωτικούς θάμνους που στεκόντουσαν χωρίς καμία δυσκολία στην κατηφορίζουσα άμμο, αψηφώντας τους νόμους της φυσικής. Μαγεμένη από αυτό το άγριο λουλούδι συνέχιζα να ανηφορίζω στις αμμοθίνες. Ένιωθα σαν να πλησιάζω τον ουρανό που ολοένα και σκοτείνιαζε αφήνοντας πίσω μου τη θάλασσα που πλέον είχε καταλαγιάσει όπως κάνει κάθε σούρουπο. Από την άλλη μεριά του αμμόλοφου δεσπόζουν το μυστηριώδες τοπίο της λιμνοθάλασσας. 

ΑΚΡΟΠΟΛΗ#1 ΓΚΟΤΣΗ-ΤΣΕΚΟΥ

ΥΓΡΟΒΙΟΤΟΠΟΣ ΚΟΤΥΧΙΟΥ, ΔΑΣΟΣ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ

  Καπέλο, παλτό, back pack, λεφτά, κλειδιά κι είμαστε έτοιμες. Φεύγουμε για άλλον έναν ακόμη προορισμό, άλλο ένα πολύτιμο απόκτημα στην συλλογή εμπειριών. Παίρνοντας τα απαραίτητα όπως φωτογραφική, κυάλια, και σημειοματάριο, η εξερεύνιση αρχίζει.

  Τριανταπέντε και κάτι λεπτά μετά είχαμε φτάσει σε έναν από τους πιο μαγευτικούς υγροβιότοπους της Ελλάδας. Που; Δεν θέλει κι ερώτημα. Στον υγροβιότοπο της Στροφυλιάς, στη λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου.

Καταλάβαμε οτι το δάσος Στροφυλιάς αποτελεί πόλο αναψυχής όλες τις εποχές του έτους καθώς είχε μεγάλη ποικιλία φυτών κ δέντρων. Έτσι κι εμείς ξεκινήσαμε την πεζοπορεία μας από εκεί και αποδείχτηκε όντως ένας μαγευτικός συνδυασμός βιότοπων. Υπήρχαν ατελείωτες αμμώδεις εκτάσεις, λιμνούλες με τους καλαμιώνες και νούφαρα πάνω στο νέρο, θαμνώδεις εκτάσεις και δάση βελανιδιάς και πεύκων, που καθρεφτίζονται μέσα στα νερά των ελών. Είναι πραγματικά μαγικά! Περνώντας από τη λιμνοθάλασσα της Καλογριάς κάναμε μια στάση για να αποθανατίσουμε το τοπίο. Στεκόμενες σε μια τεχνητή προβλήτα, καθίσαμε σιωπηλές να παρατηρήσουμε τους εκπληκτικούς σχηματισμούς κουκουναριάς που καθρευτίζονται στη λίμνη ενώ τριγύρω ήταν όλα πράσινα.

Στην βόλτα μας συναντήσαμε ένα ζευγάρι, ντόπιους της περιοχής οι οποίοι μας πρότειναν να συμμετάσχουμε σε προγράμματα παρατήρης πτηνών γιατι η περιοχή συνιστά καταφύγιο πολλών ειδών και ήταν κάτι που μας ενθουσίασε. Ετσι θελήσαμε και εμείς , αν και αρχάριες να συμμετάσχουμε στο πρόγραμμα παρατήρησης πουλιών. Ευτυχώς για εμάς η εποχή ήταν κατάλληλη και ετσι παρακολουθήσαμε μερικά από τα ασυνίθιστα είδη πάπιας στην περιοχή. Αυτά που μας έμειναν ήταν η ψαλίδα, η χουλιαρόπαπια, η πρασινοκέφαλη και το γκισάρι. Πιο πέρα στις ορθοπλαγές των Μαύρων Βουνών αντιληφθήκαμε καποιους νεαρούς να κάνουν αναρρίχηση. Ήταν ιδιαίτερα συναρπαστικό αλλά για κάποια άλλη φορα!

 Η πεζοπορία μας κατέληξε στην παραλία της Καλογριάς, όπου απολαύσαμε την ηρεμία και την ομορφιά του τοπίου μιας και ο καιρός δεν επέτρεπε την παρουσία λουόμενων.

Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε την ακρόπολη των Δυμαίων, στα Μάυρα Βουνά, όπου αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα οχυρωμένης μυκηναϊκής ακρόπολης στη Δυτική Ελλάδα όπως μας πληροφόρησαν. Ένα πέτρινο τοπίο και μεγάλα τείχη περιμετρικά ήταν αυτό που αντικρύσαμε. Η θέα από το κάστρο ήταν εξαιρετική προς τη λιμνοθάλασσα και τη γύρω περιοχή. Σίγουρα είναι ένας προορισμός που προτείνουμε ανεπιφύλακτα να πάει ο καθένας, αφού κάθε εποχή προσφέρει κάτι ξεχωριστό!

ΚΡΥΠΤΗ-ΠΕΡΙΒΟΛΟΣ-ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ

Στην προσπάθεια μας να αποδώσουμε τις χωρικές έννοιες, ξεκινήσαμε από την κρύπτη. 'Ετσι φανταστήκαμε την κρύπτη ως μια σπήλια ώστε να δημιουργήσουμε αυτό το 'κρυφό' μέρος.

Στη συνέχεια θελήσαμε να εκφράσουμε τις τρείς έννοιες μαζί με τον πιο απλό τρόπο που τις 'μεταφράσαμε' . Δηλαδή την κρύπτη ως ένα κουτί το οποίο έχει μία είσοδο ,ενώ είναι αρκετά συμπαγης χωρίς άλλα ανοίγματα , το περίπετρο ως το μέρος αυτό που κατά κύριο λόγο είναι ανοιχτό και έχει σκέπαστρο ενώ τον περίβολο ένα όριο που περιβάλλει το κτίριο.

Η τελευταία μακέτα προέκυψε από το συνδυασμό της κρύπτης και του περιπτέρου. Η σκέψη μας ήταν να δημιουργήσουμε μια χωρική συνθήκη 'πορεία' ανάμεσα από τους βράχους, η οποία όμως θα έχει ανοίγματα ώστε να είναι τόσο εσωστρεφής όσο και εξωστρεφής. 

ΑΚΡΟΠΟΛΗ #01 / ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ - ΛΑΔΑ

Εξερευνώντας το άγνωστο

     Έπειτα από πολλές μέρες αναζήτησης και προβληματισμού σχετικά με την σκηνοθέτηση του νέου έργου που ανέλαβα, αποφάσισα να επισκεφτώ το νέο κέντρο στην αρχαία ακρόπολη Δυμαίων.

     Ο περίπατός μου άρχισε ακολουθώντας τη κίνηση του αρχαίου τείχους Δυμαίων. Η σύνδεση του αρχαίου με το σύγχρονο κόσμο μέσω της φύσης και της αρχιτεκτονικής, δημιουργούσε μία ατμόσφαιρα ιδανική για τον στόχο που ήθελα να πετύχω - την κατάρριψη του χρόνου.

    Συνεχίζοντας τον δρόμο μου, αντίκρισα ένα σκοτεινό κενό. Αποφάσισα να το πλησιάσω. Προσεγγίζοντας το, ανακάλυψα ότι ο αρχαίος αυτός πολιτισμός συνεχιζόταν και υπογείως. Ένας σκοτεινός και αποκομμένος χώρος, γεμάτος πολύτιμους θησαυρούς με κάποιες ακτίνες του ήλιου να καταφέρνουν να τρυπούν το κέλυφος της σπηλιάς και να φωτίζουν τα ευρήματα - σαν τους προβολείς που θα αναδεικνύουν τα επιβλητικά σκηνικά και θα κατευθύνουν το βλέμμα του κοινού.

     Προς το τέλος της διαδρομής ξετυλίχτηκε μπροστά μου μία άλλη εικόνα. Βρισκόμουν πλέον σε ένα καθαρά γεωμετρικό περιβάλλον, ένα κτίριο κρεμασμένο από τη ράχη του βουνού, περιτριγυρισμένος από πληροφορίες, εικόνες και προβολές σχετικά με τον βιότοπο.

    Συνεχίζοντας την πορεία μου, περίεργα και παράλογα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν. Άνθρωποι βρίσκονταν τόσο μέσα στο νερό όσο και πάνω στα δέντρα σαν να κολυμπούν και να πετούν μέσα στο τοπίο, να γίνονται ένα με την φύση. Έτσι και εγώ, ήθελα πρώτα να ζήσω αυτή την εμπειρία και ύστερα να την ξαναζωντανέψω πάνω στην θεατρική σκηνή.

     Έτσι, αφήνοντας πίσω μου την λιμνοθάλασσα και διασχίζοντας το δάσος, το νερό βρέθηκε πάλι εμπόδιο μπροστά μου. Αυτήν την φορά ωστόσο, είχε πάρει μία άλλη, γραμμική μορφή, ένα φυσικό όριο μεταξύ του πυκνού πρασίνου και της ερήμου της θάλασσας, τον τόπο που αποτέλεσε και το τέλος του ταξιδιού μου.

     Ο ήλιος κάποια στιγμή όμως άρχισε να δύει και εγώ έπρεπε να επιστρέψω... Παίρνοντας επομένως τον δρόμο του γυρισμού, και ανεβαίνοντας προς την ακρόπολη, γύρισα να αντικρίσω για μία τελευταία φορά τα τόσο διαφορετικά και αρμονικά δεμένα τόπια που άφηνα πίσω μου.

Μία αξέχαστη εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου…

Φωτογραφίες προπλάσματος

Κρύπτη

Περίβολος

Περίπτερο

Καράμπελα Δέσποινα Α.Μ: 1046740

Λαδά Μυρτώ Α.Μ: 1046710