ΜΠΕΣΣΑΣ + ΦΩΤΕΙΝΟΥ_ μουσείο λειψυδρίας (τελική παρουσίαση)

αρχιτεκτονικός σχεδιασμός 06
ΜΠΕΣΣΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜ 1046785
ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΝΙΟΒΗ ΑΜ 1046707

μουσείο της ανθρωποκαίνου
μουσείο λειψυδρίας




Η αφήγηση ξεκινά με το νερό και το μη νερό, με την παρουσία του νερού και την απουσία του. Τίθεται δηλαδή το ζήτημα της ξηρασίας, η σκασμένη γη και η ικανότητα του νερού να δηλώσει την απουσία του.

Έπειτα, για τον χωρισμό του οικοπέδου εφαρμόζεται το διάγραμμα Voronoi με απόλυτη μαθηματική ακρίβεια. Ως αποτέλεσμα αυτού, η εξαρχής μία επιφάνεια χωρίζεται σε 48 περιοχές (κελιά).

 

Όσον αφορά τον περιβάλλοντα χώρο, δόθηκε σημασία στις υλικότητες (χώμα, άγονη γη). Επιπλέον, οι ρωγμές που έχουν προκύψει από το Voronoi είτε αποτελούν μονοπάτια είτε χρησιμεύουν ως φεγγίτες πάνω από το κτήριο.
 

   

Οι περιοχές αυτές αφορούν τον χώρο στάθμευσης, το κτήριο, τις υπαίθριες διαμορφώσεις και την φύτευση.

 

Το μουσείο οργανώνεται σε δύο επίπεδα. Στο ισόγειο παρατηρείται η είσοδος (χώρος υποδοχής), η μόνιμη έκθεση στην οποία γίνεται μία κυκλική πορεία γύρω από ένα αίθριο, οι περιοδικές εκθέσεις, η αίθουσα ομιλιών, η αίθουσα workshop και τα γραφεία του μουσείου. 

 

Κάθε κελί είναι ένας, κατά κάποιο τρόπο, ανεξάρτητος όγκος που αποτελεί μια ξεχωριστή αίθουσα. Δίνεται δηλαδή η αίσθηση ότι το κτήριο είναι ένα κομμάτι το οποίο σπάει σε επιμέρους κομμάτια τα οποία όμως συνδέονται μέσω των ρωγμών.

Πιο συγκεκριμένα, στο εσωτερικό υπάρχουν κεκλιμένα επίπεδα, τόσο στο πάτωμα όσο και στην οροφή, τα οποία δημιουργούν μία χωρική εμπειρία η οποία είναι αντίστοιχη με την εγκατάσταση που εκτίθεται.

Η εμπειρία στο εσωτερικό του κτηρίου είναι αντίστοιχη της εξωτερικής. Με την βοήθεια δηλαδή των υφών, των χρωμάτων και άλλων στοιχείων δίνεται η αίσθηση της λειψυδρίας, ενός περιβάλλοντος ξερού και άγονου.

Εξωτερικά το τοπίο θυμίζει την ερημοποίηση, ταυτόχρονα όμως αποτελεί και έναν ευνοϊκό υποδοχέα που αναμένει το νερό για να μπει ξανά σε λειτουργία, να ‘γεμίσει τα κενά του’.

 

  

μακέτες 1/500, 1/250, 1/200