Μια νύχτα στο μουσείο
Πρώτη βάρδια στο νέο μουσείο. Και ενώ ζεις και δουλεύεις σε
μεγάλη πόλη κάποιος αποφασίζει να φτιάξει μουσείο στην άκρη του πουθενά και
κάπως έτσι έρχεται και η μετάθεση. Άραξος πλέον και συγκεκριμένα Ακρόπολη
Δυμέων ως φύλακας σε έναν έρημο τόπο.
Πάντα η βραδινή βάρδια είναι η πιο βαρετή, οπότε καλά θα
κάνω να βρω κάπου να κοιμηθώ, έχει περάσει η ώρα. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω
προλάβει να δω τον χώρο ακόμα, όχι ότι με ενδιαφέρει άλλος ένας χώρος με
εκθέματα...
Αρχίζω και κατεβαίνω προς την κρύπτη όπου βρίσκονται και τα
πιο σημαντικά εκθέματα μιας και εκεί προστατεύονται από τις εξωτερικές
συνθήκες. Και ενώ κατεβαίνοντας περιμένω να αντικρίσω μια ψυχρή αίθουσα, αυτό
που με περιμένει ξεπερνά κάθε προσδοκία μου. Μια σπηλιά μέσα στο έδαφος όπου
δημιουργείται ένα μονοπάτι, ένα μονοπάτι τόσο μοναδικό που σου κόβει την ανάσα.
Τα βράχια ξεπροβάλουν γυμνά κατά την περιήγησή μου στο χώρο και αγκαλιάζουν τα
εκθέματα με έναν τρόπο όπου μορφολογία και τέχνη γίνονται ένα.
Φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής αρχίζει και ξεπροβάλει το
πρώτο πρωινό φως και έτσι συνειδητοποιώ ότι έχει ξημερώσει. Αρχίζω και περπατάω
πάνω στη πεζογέφυρα η οποία δίνει μαγευτική θέα της περιοχής την οποία δεν είχα
εκτιμήσει μέχρι αυτήν την ώρα. Κάπου στο βάθος ξεπροβάλει ένα εκκλησάκι μες στη
μέση ενός απίστευτα όμορφου τοπίου.
Προχωρώντας λίγο ακόμα φτάνω στα σημεία προβολών, όπου παρακολουθώ ενδιαφέοντα βίντεο και πληροφορίες τόσο για τον υδροβιότοπο όσο και για τον αρχαιολογικό χώρο.
Και έχοντας χαθεί στις
σκέψεις μου ένας οξύς ήχος διαταράσσει την ηρεμία της στιγμής και αφού κλείσω
το ξυπνητήρι παίρνω το δρόμο της επιστροφής προς ο φυλάκιο κοντά στα τείχη, μια
διαδρομή που ενώ έχω ξανακάνει, πρώτη φορά την παρατηρώ και τη ζω με τρόπο
βιωματικό και με ορίζοντες διευρυμένους.
Βλαχάκη Κατερίνα, 1046780
Παπαθανασίου Στέλλα, 1046762
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.