ΑΚΡΟΠΟΛΗ#1  ΓΙΑΛΕΣΑ-ΜΗΤΣΑΚΑΚΗ 

Ένας προορισμός, τρεις διαφορετικές αισθήσεις.

Δε θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ιδανικότερη εξόρμηση από έναν περίπατο στο Κάστρο της Καλόγριας, όπως συνηθίζουν να αποκαλούν την Ακρόπολη Δυμαίων οι ντόπιοι στην Αχαΐα. Μολονότι το Κάστρο της Καλόγριας βρίσκεται περίπου 100 χλμ. μακριά από τη πολύβουη πραγματικότητα της Πάτρας μου έδωσα την αίσθηση ότι είχα κλείσει τα μάτια και είχα βρεθεί σε έναν εξωπραγματικό κόσμο. 

Περιδιαβαίνοντας αμέριμνη ανάμεσα στα αρχαία ερείπια συνάντησα μπροστά μου μια κρύπτη, που θυμίζει σπηλιά. Διψώντας για περιπέτεια αποφάσισα να εισέλθω σε αυτή την κρύπτη όπου και αντίκρισα έναν διαφορετικό κόσμο. Όσο προχωρούσα παραμέσα, εντυπωσιαζόμουν όλο και περισσότερο. Τα τοιχώματα από το έδαφος έως το ταβάνι ντυνόντουσαν με ένα βαθύ πορτοκαλοκόκκινο χρώμα που έμοιαζε να αντανακλά το χρώμα του ουρανού το Ηλιοβασίλεμα. Ήταν ένα χρώμα που γεννούσε αισθήματα και με έκανε να νιώθω ότι έχω μεταφερθεί σε μια πιο γαλήνια χώρα. Η ζεστασιά των πορφυρού χρώματος που με περιέβαλλε, στολίζοντας από μια σπάνια συλλογή αρχαίων αντικειμένων. Κοιτούσα γύρω μου και δε μπορούσα παρά να θαυμάσω τους περίτεχνους κίονες που στεκόντουσαν σιωπηλοί και απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλον.

Συνεχίζοντας έναν μαγευτικό περίπατο που ξυπνούσε τις αισθήσεις, βρέθηκα στις όχθες τις Λιμνοθάλασσας Προκόπου. Για μια στιγμή κοίταξα κάτω και τα νερά που δρόσιζαν τα πόδια είδα να αντανακλούν οι σκιές που ζωγράφιζαν τα αρχαία ερείπια που αναδύονταν από τα να αλμυρά νερά. Ταλαιπωρημένα από τα χρόνια και την αλμύρα, στόλιζαν περήφανα τα ρηχά νερά της Λιμνοθάλασσας με τη γοητεία τους. Καθώς απολάμβανα τη γαλήνη και τη μοναξιά μου έγειρα το κεφάλι μου προς τα πίσω για να απόλαυσα τα γλυκά γαλαζια  χρώματα του ουρανού. Τότε αντίκρισα πανέμορφα πουλιά να πετούν πάνω από τη λιμνοθάλασσα. Τα φτερά τους ήταν σαν σκοτεινές πινελιές στον κόκκινο ουρανό καθώς απολάμβανα την μοναξιά μου στην όμορφη λιμνοθάλασσα. Δεν ήμουν όμως τόσο μόνη μου, είχα τη συντροφιά πολλών επιβλητικών ψηλών δέντρων που συνέθεταν με τα αρχαία ερειπεία ένα μοναδικό φυσικό τοπίο.

Αφήνοντας πίσω μου το υποβλητικό τοπίο της λιμνοθάλασσας, λίγο πριν σκοτεινιάζει βρέθηκα να ανηφορίζω στην άμμο. Τα πόδια μου βυθίζονταν όλο και περισσότερο στην κρύα άμμο όταν είδα μπροστά μου πλήθος από άγριες ορχιδέες να φτιάχνουν μικρούς εξωτικούς θάμνους που στεκόντουσαν χωρίς καμία δυσκολία στην κατηφορίζουσα άμμο, αψηφώντας τους νόμους της φυσικής. Μαγεμένη από αυτό το άγριο λουλούδι συνέχιζα να ανηφορίζω στις αμμοθίνες. Ένιωθα σαν να πλησιάζω τον ουρανό που ολοένα και σκοτείνιαζε αφήνοντας πίσω μου τη θάλασσα που πλέον είχε καταλαγιάσει όπως κάνει κάθε σούρουπο. Από την άλλη μεριά του αμμόλοφου δεσπόζουν το μυστηριώδες τοπίο της λιμνοθάλασσας.