Final Project. Karolina Bihun

 Area of the Plaz (EOT) in Patras is located by the sea, close to the center of the city, surrounded by the nature. Main road leads to the area along the water line, where is a city beach. The street, besides vehicles is used by pedestrians, runners and cyclists. Currently Plaz Patras has a complex of small one-story buildings and two open pavillions, all located on the grid plan.

The pogram consists of three main sections: education, research and exhibition. The largest part of the area is intended for research and exhibition. Most of elements are located in a new designed building. Considering the area's analysis, the proposal is to design one main building that becomes a central point of the area, located by the water line, with the best panoramic view. Wooden walkway leads to the main building, with larger square space and molo extending above the water. Walkway continues as a minor path leading through the whole area, connecting other functions of the program, which are located in adapted existing buildings.

 

Masterplan also includes  a playground, an open air gym and public tennis courts.

Functional program plan:

ground floor plan:

first floor plan: 

There are three triangles on the plan: middle one above interface of the exhibition is a skylight, while two others are open roofs to give a shadow, above the main entrance and a side entrance to the bar. 

paper models:

3d images:

printed board:

Γρηγόρης Κτίστης (1050131)

  Το θέμα του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού 6 προέβλεπε την επανασχεδίαση του αρχαιολογικού χώρου όπου φιλοξενείται ο ναός του Επικούριου Απόλλωνος στις Βάσσες. Στον ήδη υπάρχοντα χώρο βρίσκονται διάφορα κτίσματα που οικοδομήθηκαν σε διάφορες χρονικές περιόδους που απλώνονται σε μεγάλη έκταση διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο ένα αρκετά μεγάλο αποτύπωμα στην περιοχή. Έχοντας ως στόχο την επαναφορά του τοπίου στην παρθενική του μορφή, αφαίρεσα όλα τα υπάρχοντα κτίσματα και κατηγοριοποιώντας τις λειτουργίες που φιλοξενούνταν σε αυτά σε ιδιωτικές και δημόσιες, τις μάζεψα  με τις νέες ανάγκες του χώρου σε ένα καινούριο κτίσμα με πολύ λιγότερο αποτύπωμα στην περιοχή. Η θέση που επιλέχθηκε για το οικοδόμημα εκτός από τς οπτικές φυγές που προσφέρει, δίνει την δυνατότητα σε μια νέα αυτοματοποιημένη μεταφορά των αρχαίων στο χώρο συντήρησης εντός του κτιρίου, δίνοντας έτσι στους επισκέπτες την ευκαιρία να μάθουν υπό την μορφή της οπτικής επαφής με τη διαδικασία της συντήρησης και να αντιληφθούν και αυτήν την έννοια. Επίσης στο οικοδόμημα τοποθετούνται χώροι συνεδριάσεων ,αμφιθέατρα, αίθουσες προβολών, ξενώνες για το προσωπικό της συντήρησης αλλά τοποθετείται και η πρωτότυπη αρχαία ζωοφόρος με τέτοιο τρόπο ούτως ώστε να παρέχει στους επισκέπτες την δυνατότητα να την παρατηρήσουν στο ύψος που προβλ

επόταν από τον ναό αλλά και από κοντινότερες αποστάσεις. 

ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΟΥΚΕΛΑΤΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ- ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΗ ΕΛΕΝΑ

  Στην προσπάθειά μας να συγκεκριμενοποιήσουμε ένα αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο συναισθημάτων, κάναμε τα ακόλουθα διαγράμματα, ξεκινώντας από ένα διάγραμμα ροών που στη συνέχεια μεταφράστηκε σε όγκο. Έπειτα πειραματιστήκαμε με μη "βολικές" γεωμετρίες και τις ποιότητες φωτός και σκιάς που αυτές παράγουν. Τέλος, κάναμε διαγράμματα της επιδιωκόμενης μη άνετης κυκλοφορίας μέσα στον όγκο

 Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται ο σαφής διαχωρισμός του όγκου στα στάδια της ιστορίας αλλά και της πορείας σε πορείες σε πορεία Εβραίων Ζακύνθου και Υπόλοιπων Εβραίων. 

Τέλος, παρατίθενται τα σχέδια του περιπτέρου

Το story board

 Όπως και το τοπογραφικό 

 Μια άποψη του περιπτέρου στην κεντρική πλατεία 

Πριν περάσουμε στο σχεδιασμό του μουσείου, μελετήσαμε του discomfort στην αρχιτεκτονική ως ένα τρόπο παραγωγής συναισθημάτων μέσω του χώρου, με κάποια κτήρια αναφοράς που επιλέξαμε όπως Danish Jews Museum, το Denvert Art Museum, το Royal Ontarium Museum και το Εβραικό Μουσείο του Βερολίνου, και με κάποια σκίτσα για το πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς αυτή την έννοια καθώς την αντιπαραβάλλουμε με συνθήκες ορθοκανονικού συστήματος.

Στη συνέχεια, πειραματιστήκαμε ξανά με τα μοτίβα και κρατώντας το μοτίβο που είχαμε καταλήξει στο περίπτερο, το διασπάσαμε σε κομμάτια και προοδευτικά οδηγηθήκαμε σε έναν όγκο ανοδικής πορείας ο οποίος στη συνέχεια δομήθηκε με ένα σενάριο περιγραφής του γεγονότος στη Ζάκυνθο μέσω κάποιων χωρικών εντάσεων και συναισθημάτων. 

 Έτσι λοιπόν, έχοντας δουλέψει το pavilion σε μια πρώτη προσπάθεια αναπαράστασης της ιστορίας μέσω της αρχιτεκτονικής, οδηγηθήκαμε στη χρήση ενός σαφέστερου λεξιλογίου που στόχευε στην άμεση αναλογία βιώματος-συναισθήματος. Σε δεύτερο στάδιο όμως, στο κτήριο που σχεδιάσαμε στο Εβραϊκό Νεκροταφείο, πειραματιστήκαμε περισσότερο με την παρατήρηση του χώρου σχετικά με τις άυλες ιδιότητες του, όπως ποιότητες που προκύπτουν μέσω της εναλλαγής φωτός και σκιάς, μέσω των υλικών και των υφών των επιφανειών. Έτσι, η κίνηση στο κτήριο επιτυγχάνεται μέσω μιας διαφορετικής κινητήριας κάθε φορά δύναμης. Πιο συγκεκριμένα, η πορεία του επισκέπτη ξεκινά με την εναλλαγή του δαπέδου από ίσιο σε ράμπα που οδηγεί σε μια σχισμή φωτός που υποδηλώνει τη στροφή προς τα δεξιά. 

Στη συνέχεια καθώς κινείται προς την επόμενη φωτεινή πηγή, λαμβάνει ένα ακουστικό ερέθισμα ροής νερού χωρίς όμως να ξέρει από πού αυτή προέρχεται

Φτάνοντας στον πυρήνα του κτηρίου ανακαλύπτει την πηγή του ακουστικού ερεθίσματος. Η πορεία συνεχίζεται με την ανάβαση του επισκέπτη περιμετρικά ενός θαμπού γυάλινου ορίου, η όψη του οποίου μεταβάλλεται μέσω της εναλλαγής φωτός και σκιάς. Μάλιστα, μπορεί να γίνει μέρος της εναλλαγής αυτής καθώς σου δίνεται η δυνατότητα να βγει σε αυτό. 

Στη συνέχεια, η πορεία ολοκληρώνεται με το κτήριο να προσφέρει τη θέαση του νεκροταφείου αλλά και της Ζακύνθου. Συνολικά, επιχειρήσαμε μέσω αυτών των χωρικών ποιοτήτων να δημιουργήσουμε συναισθήματα φόβου, αβεβαιότητας, ελπίδας και τελικά λύτρωσης. 

Στη συνέχεια, παραθέτουμε κάποιες τρισδιάστατες απεικονίσεις σημαντικών στιγμών του κτηρίου. Αρχικά, η ένταξη του στο περιβάλλον του Νεκροταφείου.



Συνέχεια, η στροφή προς τη δεύτερη φωτεινή πηγή.  



Μια άποψη από τον πυρήνα του κτηρίου. 


Και το τελευταίο στάδιο πριν την έξοδο. 



 Τέλος, παρατίθεται το τοπογραφικό το οποίο εκτός από τη θέση του μουσείου στο νεκροταφείο, παρουσιάζει και τη σχέση του  με ένα δεύτερο κτήριο που ολοκληρώνει την επίσκεψη.



Προγραμματικά επιλέξαμε το σχεδιασμό μιας βιβλιοθήκης-χώρου έκθεσης.



Αρχιτεκτονικά αποφασίσαμε να κινηθούμε σε όμοιο λεξιλόγιο με εκείνο του μουσείου και βασική ιδέα ήταν η διαμόρφωση της βιβλιοθήκης σε επίπεδα που ακολουθούν την τοπογραφία του εδάφους και διαμορφώνουν μια συγκεκριμένη καθοδική πορεία που καταλήγει στον εκθεσιακό χώρο και τελικά σε έναν ημιυπαίθριο.

Τέλος, παραθέτουμε μια άποψη από το κατώτερο σημείο της βιβλιοθήκης.