ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΟΥΚΕΛΑΤΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ- ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΗ ΕΛΕΝΑ

Στην προσπάθειά μας να συγκεκριμενοποιήσουμε ένα αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο συναισθημάτων, κάναμε τα ακόλουθα διαγράμματα, ξεκινώντας από ένα διάγραμμα ροών που στη συνέχεια μεταφράστηκε σε όγκο. Έπειτα πειραματιστήκαμε με μη "βολικές" γεωμετρίες και τις ποιότητες φωτός και σκιάς που αυτές παράγουν. Τέλος, κάναμε διαγράμματα της επιδιωκόμενης μη άνετης κυκλοφορίας μέσα στον όγκο

Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται ο σαφής διαχωρισμός του όγκου στα στάδια της ιστορίας αλλά και της πορείας σε πορείες σε πορεία Εβραίων Ζακύνθου και Υπόλοιπων Εβραίων.

Τέλος, παρατίθενται τα σχέδια του περιπτέρου

Το story board

Όπως και το τοπογραφικό

Μια άποψη του περιπτέρου στην κεντρική πλατεία

Πριν περάσουμε στο σχεδιασμό του μουσείου, μελετήσαμε του discomfort στην αρχιτεκτονική ως ένα τρόπο παραγωγής συναισθημάτων μέσω του χώρου, με κάποια κτήρια αναφοράς που επιλέξαμε όπως Danish Jews Museum, το Denvert Art Museum, το Royal Ontarium Museum και το Εβραικό Μουσείο του Βερολίνου, και με κάποια σκίτσα για το πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς αυτή την έννοια καθώς την αντιπαραβάλλουμε με συνθήκες ορθοκανονικού συστήματος.

Στη συνέχεια, πειραματιστήκαμε ξανά με τα μοτίβα και κρατώντας το μοτίβο που είχαμε καταλήξει στο περίπτερο, το διασπάσαμε σε κομμάτια και προοδευτικά οδηγηθήκαμε σε έναν όγκο ανοδικής πορείας ο οποίος στη συνέχεια δομήθηκε με ένα σενάριο περιγραφής του γεγονότος στη Ζάκυνθο μέσω κάποιων χωρικών εντάσεων και συναισθημάτων.

Έτσι λοιπόν, έχοντας δουλέψει το pavilion σε μια πρώτη προσπάθεια αναπαράστασης της ιστορίας μέσω της αρχιτεκτονικής, οδηγηθήκαμε στη χρήση ενός σαφέστερου λεξιλογίου που στόχευε στην άμεση αναλογία βιώματος-συναισθήματος. Σε δεύτερο στάδιο όμως, στο κτήριο που σχεδιάσαμε στο Εβραϊκό Νεκροταφείο, πειραματιστήκαμε περισσότερο με την παρατήρηση του χώρου σχετικά με τις άυλες ιδιότητες του, όπως ποιότητες που προκύπτουν μέσω της εναλλαγής φωτός και σκιάς, μέσω των υλικών και των υφών των επιφανειών. Έτσι, η κίνηση στο κτήριο επιτυγχάνεται μέσω μιας διαφορετικής κινητήριας κάθε φορά δύναμης. Πιο συγκεκριμένα, η πορεία του επισκέπτη ξεκινά με την εναλλαγή του δαπέδου από ίσιο σε ράμπα που οδηγεί σε μια σχισμή φωτός που υποδηλώνει τη στροφή προς τα δεξιά.

Στη συνέχεια καθώς κινείται προς την επόμενη φωτεινή πηγή, λαμβάνει ένα ακουστικό ερέθισμα ροής νερού χωρίς όμως να ξέρει από πού αυτή προέρχεται

Φτάνοντας στον πυρήνα του κτηρίου ανακαλύπτει την πηγή του ακουστικού ερεθίσματος. Η πορεία συνεχίζεται με την ανάβαση του επισκέπτη περιμετρικά ενός θαμπού γυάλινου ορίου, η όψη του οποίου μεταβάλλεται μέσω της εναλλαγής φωτός και σκιάς. Μάλιστα, μπορεί να γίνει μέρος της εναλλαγής αυτής καθώς σου δίνεται η δυνατότητα να βγει σε αυτό.

Στη συνέχεια, η πορεία ολοκληρώνεται με το κτήριο να προσφέρει τη θέαση του νεκροταφείου αλλά και της Ζακύνθου. Συνολικά, επιχειρήσαμε μέσω αυτών των χωρικών ποιοτήτων να δημιουργήσουμε συναισθήματα φόβου, αβεβαιότητας, ελπίδας και τελικά λύτρωσης.

Στη συνέχεια, παραθέτουμε κάποιες τρισδιάστατες απεικονίσεις σημαντικών στιγμών του κτηρίου. Αρχικά, η ένταξη του στο περιβάλλον του Νεκροταφείου.

Συνέχεια, η στροφή προς τη δεύτερη φωτεινή πηγή.

Μια άποψη από τον πυρήνα του κτηρίου.

Και το τελευταίο στάδιο πριν την έξοδο.

Τέλος, παρατίθεται το τοπογραφικό το οποίο εκτός από τη θέση του μουσείου στο νεκροταφείο, παρουσιάζει και τη σχέση του με ένα δεύτερο κτήριο που ολοκληρώνει την επίσκεψη.

Προγραμματικά επιλέξαμε το σχεδιασμό μιας βιβλιοθήκης-χώρου έκθεσης.

Αρχιτεκτονικά αποφασίσαμε να κινηθούμε σε όμοιο λεξιλόγιο με εκείνο του μουσείου και βασική ιδέα ήταν η διαμόρφωση της βιβλιοθήκης σε επίπεδα που ακολουθούν την τοπογραφία του εδάφους και διαμορφώνουν μια συγκεκριμένη καθοδική πορεία που καταλήγει στον εκθεσιακό χώρο και τελικά σε έναν ημιυπαίθριο.