Ξεκινώντας μια πρώτη ανάγνωση του οικοπέδου, επιχειρήσαμε την επιλογή στοιχείων που δεσπόζουν στην περιοχή. Κατά συνέπεια, αρχικά ορίσαμε πάνω στο οικόπεδο μια σειρά χαράξεων που προκύπτουν από την προέκταση των αξόνων του αστικού δικτύου. Διατηρώντας την βασική αυτή παραλληλία, τοποθετήσαμε έναν πρώτο υποθετικό κανονικό γεωμετρικό όγκο του κτηρίου μας. Τμήμα του – αυτό που θα αποτελεί το κομμάτι των μόνιμων εκθέσεων – επιλέξαμε να αποσπαστεί από το υπόλοιπο κτίσμα προκειμένου να γίνεται αντιληπτό από το υπόλοιπο μουσείο και το ίδιο σαν έκθεμα, και στην συνέχεια να στραφεί με βάση τους άξονες ενός άλλου κυρίαρχου στοιχείου της περιοχής, του κάστρου. 

Σύμφωνα με τις χαράξεις που φέραμε, δημιουργήθηκαν κάποιες ζώνες, οι οποίες διαφέρουν μεταξύ τους από τα υλικά που τις καλύπτουν. Περιμετρικά του μουσείου ορίστηκε περίπατος, στον οποίο κινούμενος ο επισκέπτης συναντά έργα land art, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει το μουσείο σαν άλλο ένα έκθεμα της συνολικής έκθεσης. 

Πιο συγκεκριμένα, στις μόνιμες εκθέσεις, παρατίθενται μια σειρά έργων που διαδοχικά σχολιάζουν την καταστροφή που έχει προκαλέσει ο άνθρωπος στο περιβάλλον, κι απ΄την άλλη την αντίδραση, την οργή και την δύναμη της φύσης. Ο επισκέπτης περνά από συναισθηματικές φάσεις φόβου, δέους, αδιεξόδου, αβεβαιότητας, με την κορύφωση της έντασης να συναντάται στο κέντρο της πορείας μέσα στην μόνιμη έκθεση.

Στην τελευταία αίθουσα της μόνιμης έκθεσης, για το έργο The Mediated Motion, απαιτείται χαμηλός φωτισμός που σε συνδυασμό με ειδικά μέσα παράγεται το εφέ της ομίχλης. Με σκοπό λοιπόν το φιλτράρισμα του εξωτερικού φωτός, επιλέξαμε κάποια ημιδιάφανα φύλα σαν οροφή, καθώς και την δημιουργία ενός εξωτερικού κελύφους που ακόμα περισσότερο θα εμποδίζει την είσοδο του φωτός. Το κέλυφος αυτό αποτελείται από μεταλλικά επάλληλα στοιχεία, τα οποία παραπέμπουν στα μεταλλικά υποστυλώματα που ορίζουν τις στοές στο υπόλοιπο κτήριο του μουσείου. 

Κουτσουδάκη Μιχαέλα - Μαυρίκη Μοσχούλα

Κεντρική ιδέα για την διαμόρφωση του οικοπέδου, προκειμένου να εξελιχτεί σε ένα χώρο οινοποιίου, είναι η δημιουργία μιας δεξαμενής, όπου θα συλλέγεται νερό με σκοπό την άρδρευση του αμπελώνα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργούμε έναν υπόσκαφο χώρο όπου ο επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί γύρω από αυτήν την δεξαμενή και να βιώσει την παραγωγική εμπειρία του οίνου. Πρόκειται για μια εσωστρεφή πρόθεση μας να μετατρέψουμε τον αμπελώνα σε ένα υπόσκαφο χώρο οινοποιίου και μια υπόγεια εμπειρία του κάθε επισκέπτη.

Η κύρια είσοδος του κέντρου οινοποιίας βρίσκεται σε απόσταση 100 μέτρων από το οδικό δίκτυο, με διάθεση να βυθιστεί στο ελαφρά κεκλιμένο έδαφος, δίνοντας στον επισκέπτη την εντύπωση ότι θα εισέλθει κάτω από την επιφάνεια του χωραφιού και πως θα μπορούσε να δει το ριζικό σύστημα του αμπελώνα όπου ,όπως θα έλεγε κανείς, γίνεται η μετατροπή του νερού σε κρασί.

Ο πρώτος χώρος που θα συναντήσει κανείς είναι η υποδοχή (όπου δίνεται μια πρώτη εντύπωση του κύκλου του αμπελιού και του κύκλου του κρασιού). Στη συνέχεια μέσω ενός διαδρόμου μπορεί είτε να ξεκινήσει την περιήγηση του στο χώρο της παραγωγής οίνου είτε να προχωρήσει και να εισέλθει στο χώρο της δεξαμενής που με την βοήθεια ενός περιμετρικού διαδρόμου να περιηγηθεί σε αυτόν, όπου ανάλογα την εποχή του χρόνου μπορεί να έρθει σε επαφή με το νερό ή χωρίς νερό, δηλαδή το καλοκαίρι η δεξαμενή θα είναι άδεια, ενώ το χειμώνα θα είναι γεμάτη.

 Από το περιμετρικό διάδρομο της δεξαμενής ο επισκέπτης έχει πρόσβαση στο χώρο όπου φυλάσσονται σε βαρέλια οι ποικιλίες κρασιού που έχουν αποσταχθεί  στο χώρο παραγωγής οίνου. Στη συνέχεια μπορεί να περιηγηθεί στον εκθεσιακό χώρο με κυρίαρχη την παρουσία παλαιωμένων φιαλών κρασιού. Ενώ στην επόμενη στάση έχει την δυνατότητα να δοκιμάσει πολλές από τις ποικιλίες καθώς και να γευτεί πιάτα που ενισχύουν τα αρώματα και την επίγευση των οίνων του κέντρου.Ο χώρος γευσιγνωσίας ανάλογα την εποχή ανοίγεται σε έναν υπαίθριο χώρο όπου μπορούν να δρούν εκδηλώσεις σε ένα πεδίο εορτών ανοικτό προς την θάλασσα. Τέλος λίγο απομακρυσμένο από την υπόλοιπη κτιριακή μονάδα βρίσκεται ένας χώρος φιλοξενίας με επιλογή στην απομονωση της θάλασσας ή την ένωση με το πεδίο εορτων.

Αυγεράκη Κατερίνα- Νικολάου Βασιλική ΟΙΝΟΠΕΔΙΟ

Παρουσίαση- Κοκκίνη Ελένη_Σουβατζόγλου Σοφία

Αρχικό μέρος του project ήταν η δημιουργία ενός περιπτέρου στο κέντρο της πόλης της Ζακύνθου για να κινήσουμε το ενδιαφέρον των επισκεπτών για την ιστορία της. Στόχος μας ήταν να μεταφέρουμε τα συναισθήματα των Εβραίων της Ζακύνθου  από την γεμάτη ταραχή διαμονή τους στο νησί έως και την πλήρη προστασία τους από τους κατοίκους. Αυτό αναδεικνύεται από την μορφή του εσωτερικού  το  οποίο η είσοδος  του διαμορφώνεται από ένα στενό διάδρομο και καταλήγει σε έναν ανοιχτό χώρο με μια λίμνη, αλλά και από τα υλικά του τα οποία είναι ο χαλκός που διαβρώνεται σταδιακά και ξύλο καμένο με την ιαπωνική τεχνική shou sugi ban.

 Στη συνέχεια, το μουσείο, το οποίο βρίσκεται στο κάτω τμήμα του εβραϊκού νεκροταφείου ώστε να έχει άμεση σχέση με τον κεντρικό δρόμο, αποτελείται από όγκους τοποθετημένους  πάνω σε μια μεταλλική σκαλωσιά. Με τη χρήση της σκαλωσιάς θέλουμε να προσδιορίσουμε έναν χώρο εφήμερο, ασταθή και μη ολοκληρωμένο ενώ οι όγκοι δημιουργούν μια κίνηση στον επισκέπτη που όσο τους διαβαίνει   τα δεδομένα του περιβάλλοντος γύρω του αλλάζουν ώσπου καταλήγει στο χώρο εκθεμάτων με πολλαπλά επίπεδα. Για το συμπληρωματικό μας κτήριο σαν πρόγραμμα έχουμε εργαστήρια καλλιτεχνών με ξενώνες και κοινόχρηστους χώρους. Σε αντίθεση με το μουσείο το συμπληρωματικό κτήριο βρίσκεται  κάτω από τη γη με κύριες πήγες φυσικού φωτός τους φεγγίτες με ύψος  1,5μ. πάνω από την επιφάνεια της γης για τους ξενώνες και η γυάλινη  όψη των εργαστηρίων με θέα το μουσείο,  το νεκροταφείο των εβραίων αλλά και του κέντρου της πόλης.

#04 ΧΑΡΤΗΣ / ΜΑΝΤΗ

Στόχος είναι η αποτύπωση της υφής των διαφορετικών διαμορφώσεων του εδάφους στα βασικά σημεία της γύρω περιοχής. Συγκεκριμένα, δίνεται έμφαση στα Τείχη των Δημαίων όπου οι διαφορετικές εκφάνσεις του εδάφους αποτυπώνονται με υψομετρικές καμπύλες. Παρατίθεται ακόμη διάγραμμα χλωρίδας ανάλογα με τη διαδρομή που εκτελέσαμε τη μέρα της επίσκεψης σε σχέση με τη συνολική έκταση και την ένταση της χλωρίδας που συναντήσαμε.