Ξεκινώντας μια πρώτη ανάγνωση του οικοπέδου, επιχειρήσαμε την επιλογή στοιχείων που δεσπόζουν στην περιοχή. Κατά συνέπεια, αρχικά ορίσαμε πάνω στο οικόπεδο μια σειρά χαράξεων που προκύπτουν από την προέκταση των αξόνων του αστικού δικτύου. Διατηρώντας την βασική αυτή παραλληλία, τοποθετήσαμε έναν πρώτο υποθετικό κανονικό γεωμετρικό όγκο του κτηρίου μας. Τμήμα του – αυτό που θα αποτελεί το κομμάτι των μόνιμων εκθέσεων – επιλέξαμε να αποσπαστεί από το υπόλοιπο κτίσμα προκειμένου να γίνεται αντιληπτό από το υπόλοιπο μουσείο και το ίδιο σαν έκθεμα, και στην συνέχεια να στραφεί με βάση τους άξονες ενός άλλου κυρίαρχου στοιχείου της περιοχής, του κάστρου. 

Σύμφωνα με τις χαράξεις που φέραμε, δημιουργήθηκαν κάποιες ζώνες, οι οποίες διαφέρουν μεταξύ τους από τα υλικά που τις καλύπτουν. Περιμετρικά του μουσείου ορίστηκε περίπατος, στον οποίο κινούμενος ο επισκέπτης συναντά έργα land art, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει το μουσείο σαν άλλο ένα έκθεμα της συνολικής έκθεσης. 

Πιο συγκεκριμένα, στις μόνιμες εκθέσεις, παρατίθενται μια σειρά έργων που διαδοχικά σχολιάζουν την καταστροφή που έχει προκαλέσει ο άνθρωπος στο περιβάλλον, κι απ΄την άλλη την αντίδραση, την οργή και την δύναμη της φύσης. Ο επισκέπτης περνά από συναισθηματικές φάσεις φόβου, δέους, αδιεξόδου, αβεβαιότητας, με την κορύφωση της έντασης να συναντάται στο κέντρο της πορείας μέσα στην μόνιμη έκθεση.

Στην τελευταία αίθουσα της μόνιμης έκθεσης, για το έργο The Mediated Motion, απαιτείται χαμηλός φωτισμός που σε συνδυασμό με ειδικά μέσα παράγεται το εφέ της ομίχλης. Με σκοπό λοιπόν το φιλτράρισμα του εξωτερικού φωτός, επιλέξαμε κάποια ημιδιάφανα φύλα σαν οροφή, καθώς και την δημιουργία ενός εξωτερικού κελύφους που ακόμα περισσότερο θα εμποδίζει την είσοδο του φωτός. Το κέλυφος αυτό αποτελείται από μεταλλικά επάλληλα στοιχεία, τα οποία παραπέμπουν στα μεταλλικά υποστυλώματα που ορίζουν τις στοές στο υπόλοιπο κτήριο του μουσείου.