The Moving Mechanismuseum, Μυρτώ Τζανάκη, Μελίνα Βλάχου

Όταν επισκευθήκαμε την πόλη των Χανίων σε μη τουριστική περίοδο, αυτό που μας έκανε μεγάλη εντύπωση είναι πως σε ένα τουριστικό μέρος οι αισθήσεις που λάβαμε κυρίως στο παλιό λιμάνι ήταν νοσταλγικές. Πήραμε το έναυσμα να θέλουμε να μεταφέρουμε αυτές τις αισθήσεις και στην υπόλοιπη πόλη. Ο βασικός μας στόχος ήταν το μουσείο σύγχονης τέχνης που θα δημιουργήσουμε να προσασμόζεται στις ανάγκες της πόλης, στις θέες που έχει το συγκεκριμένο οικόπεδο, στην ΑΒΕΑ, στις υψομετρικές του οικοπέδου, και σε μία νέα παράμετρο που βασίζεται στην έρευνα που κάναμε. Το πόρισμα της έρευνας αυτής, ήταν πως τα κρουαζιερόπλοια που αφήνουν τους τουρίστες στον φάρο  δηλαδή στο τέλος της διαδρομής του παλαιού λιμανιού, περιορίζουν την επίσκεψή τους στο κομμάτι αυτό και η μετάβαση του στο λιμάνι γίνεται με μικρά σκάφη καθώς δεν υπάρχει χώρος για να μπαρκάρουν. Η αρχή της πρότασης μας λοιπόν είναι η δημιουργία μια προβλήτας λίγο πριν το οικόπεδό μας με σκοπό να μεγαλώσει ο περίπατος των επισκεπτών και να περιλαμβάνει και το μουσείο μας. Παράλληλα προτείνουμε την μεταφορά έργων τέχνης μέσω container, -τα οποία θα τα τοποθετούν στο μουσείο μας- άρα η τελευταία παράμετρος είναι η δημιουργία ενός κτιρίου- μηχανής. Σκοπός της πρότασής μας είναι η μεταφορά των έργων από τόπο σε τόπο μέσω αυτού του συστήματος, την διάδοση της τέχνης και την αύξηση της αξίας των έργω μέσω της μεταφοράς. Δημιουργήσαμε συνολικά έξι πυλώνες. 3 πυλώνες ανήκουν στο μουσείο (1 εκθεσιακός, 1 εκπαίδευσης, 1 αμφιθεάτρου) , 1 σε ιδιωτικές κατοικίες καλλιτεχνών, 2 σε παρκινγκ (ένα για τους καλλιτέχνες και τους υπαλλήλους του μουσείου και ένα για επισκέπτες και την πόλη) και ένα δημόσιο και όλα αυτά με την ελάχιστη δυνατή παρέμβαση στο φυσικό τοπίο. Υπάρχουν δύο ζώνες ανοιχτών έκθεσεων. Η πρώτη βρίσκεται στο κάτω μέρος του οικοπέδου και έχει τη μορφή πάρκου και η δεύτερη στο πανώ μερος και έχει τη μορφή αποθήκευσης. Τα container μεταφέρονται από το γερανόπλοιο και μέσα στο οικόπεδο μέχρι και τον κεντρικό πυλώνα των εκθέσεων με ράγες, ενώ από εκείνο το σημείο και μέχρι το πανω μέρος του οικοπέδου με γερανογέφυρα. Το ένα φουγάρο της ΑΒΕΑ γίνεται ανελκυστήρας και μετατρέπει την δημόσια κίνηση που εκτείνεται στο επίπεδο της πόλης στα δώματα των πυλώνων. Οι πυλώνες συνδέονται μεταξύ τους με οριζόντιες διαδρομές μέσω των δωμάτων. Μελλοντικά και ιδανικά, το μουσείο αυτό θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε όλη την πόλη σαν ένα "σύννεφο" πάνω από αυτή.