Kατα την επίσκεψη μας αναζητήσαμε επίσης patterns τα οποία μπορούν να απλοποιηθούν και στην συνεχεία να χρησιμοποιηθουν στον σχεδιασμό μας. Ένα από αυτά είναι τα βρύα των εβραϊκών τάφων τα οποία σε πρώτη φάση από φωτογραφία αναλύονται σε σχέδιο και σε δεύτερη φάση απλοποιουνται ώστε να χρησιμοποιηθουν ως διάτρητη επιφάνεια στο pavilion, όπως θα δείξουμε παρακάτω.
Το pavilion αποτελεί έναν συμβολισμό του γκέτο των Εβραίων και της προστασίας του από τους Ζακυνθινους πολίτες. Εμπνευστηκαμε από την επτάφωτο λυχνία
,η οποία αποτελεί σύμβολο της εβραϊκής θρησκείας και μέσα από παραλλαγές του σχήματος της καταλήγουμε στο τελικό σχήμα της κάτοψης , όπως φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα.
Πρόκειται για τρεις ομόκεντρους κύκλους. Ο εσωτερικός κύκλος συμβολίζει το γκέτο των Εβραίων ενώ ο εξωτερικός την Ζάκυνθο και την προστασία των Εβραίων. Τα ανοίγματα με την μορφή κάμαρας συμβολίζουν από την μια πλευρά τις πόρτες των Ζακυνθινών σπιτιών και από την άλλη τις κρυψώνες που προσέφερε ο τοπικός πληθυσμός στην εβραϊκή κοινότητα.
Το δέντρο ελιάς είναι μια αναφορά στην ελπίδα και την ζωή ενώ το στοιχείο του νερού διαχωρίζεται σε δυο πορείες ώστε να συμβολίσει τις δυο επιλογές των Εβραίων μετά τον πόλεμο δηλαδή την παραμονή τους στην Ζάκυνθο η την επιστροφή τους στο Ισραήλ.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 1: KOINOTHTA-ΣΥΝΑΓΩΓΗ
Το πρώτο πρόγραμμα με το οποίο ασχοληθήκαμε είναι μια κοινότητα με ξενώνες και συναγωγή που στόχο έχει να μεταφέρει το κλίμα και την ατμοσφαίρα της εβραϊκής κουλτούρας. Τοποθετείται διπλά σχεδόν από το μουσείο, εκτός του οικόπεδου, ενώ τα δυο προγράμματα συνδέονται με έναν μικρο δρόμο και πεζοδρόμιο, όπως φαίνεται στο τοπογραφικό.
Ξεκινώντας από το αστέρι του Δαυίδ και παραλλάσοντας τις χαράξεις του φτάνουμε σε ένα διαφορετικό αστέρι το οποίο αποτελεί και τις βασικές χαράξεις της κάτοψης μας.
Ο βασικότερος όγκος της σύνθεσης είναι η συναγωγή ενώ γύρω από αυτή διαρθρωνονται οι ξενώνες. Ως προς την συναγωγή, υπάρχουν δώδεκα παράθυρα τα οποία συμβολίζουν τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, ο χώρος του ραβίνου και το ιερό, ακριβώς απέναντι τα ιερά βιβλία, γυναικωνίτης και τα υπόλοιπα καθίσματα των πιστών. Στην είσοδο έχουμε τον πρόναο , στον οποίο υπάρχει το λουτρό χεριών πριν από την προσευχή. Η στεγή της συναγωγής παρουσιάζει ένα μικρο άνοιγμα στο κατάλληλο σημείο ώστε να φωτίζεται ο ραβίνος κατά την ώρα της λειτουργίας.
Ως προς τους ξενώνες, έχουμε διατηρήσει το στοιχείο των παταριών από την λαϊκή εβραϊκή αρχιτεκτονικη, όπου διαχωρίζεται ο χώρος ύπνου από τις λοιπές δραστηριότητες. Στο ισόγειο έχουμε δηλαδή το καθιστικό, κουζίνα και μπάνιο ενώ στο μικρο πατάρι βρίσκεται ο χώρος ύπνου.
Τα υλικά που χρησιμοποιουνται είναι η πέτρα και το μέταλλο για τις κεκλιμένες στέγες.
Εσωτερικό συναγωγής
ΕΒΡΑΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Βασική ιδέα για την διάρθρωση του μουσείου είναι ο διαχωρισμός της ιστορίας της διάσωσης των Εβραίων σε 3 σημεία άρα και σε τρεις όγκους. Ο πρώτος όγκος συμβολίζει το γκέτο των Εβραιων, ο δεύτερος την ενοποίηση τους με τους Ζακυνθινους και ο τρίτος την λήξη του πόλεμου και την απελευθέρωση τους. Αυτοί οι τρεις όγκοι έχουν προκύψει κατοψικα απο τις αναλογίες του αστεριού του Δαυίδ. Μια ενιαία διαδρομή συνδέει τους όγκους όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω.
Ο επισκέπτης εισέρχεται στον πρώτο όγκο που άφορα το γκέτο, μέσω μιας ξύλινης ράμπας η οποία συνεχίζει και στο εσωτερικό . Ο όγκος αυτός έχει μικρά παράθυρα τα οποία συμβολίζουν τα παράθυρα των σπιτιών του γκέτο, ενώ πρόκειται για τον πιο κλειστό και σκοτεινό όγκο από τους τρεις.
Βγαίνοντας από τον πρώτο όγκο η ξύλινη διαδρομή συνεχίζει και καταλήγει ως πρόβολος λίγο πριν ο επισκέπτης μπει στον δεύτερο όγκο. Η διαδρομή δηλαδή ανοίγει καθώς σηματοδοτεί το επόμενο χαρμόσυνο γεγονός της ενοποίησης των δυο πολιτισμών και της αλληλεγγύης τους. Μπαίνοντας στον δεύτερο όγκο ο επισκέπτης συνάντα ενα αμφιθέατρο δηλαδή έναν χώρο συνάθροισης και ένωσης των πολιτισμών .Οι τοίχοι του όγκοι έχουν μικρά φαγώματα που συμβολίζουν τις κρυψώνες των Εβραίων.
Βγαίνοντας απο το αμφιθέατρο, η διαδρομή είναι χωμένη στο έδαφος και οδηγεί στον τρίτο όγκο, το <<πηγάδι>> . Πρόκειται για μια διαφορετική ερμηνεία του εβραϊκού εθίμου που περιγράφηκε στην αρχή με τις πέτρες στους τάφους. Ο όγκος στο κάτω μέρος περιεχέι νερό , ενώ ο επισκέπτης μπαίνοντας συνάντα μια σκάλα της οποίας τα πλατύσκαλα έχουν πέτρες οι οποίες είτε πέφτουν στο νερό ,είτε τις ρίχνει ο ίδιος ο επισκέπτης. Η σκάλα εξελίσσεται γύρω από τον όγκο και οδηγεί στο τέλος του μουσείου όπου ο επισκέπτης εξέρχεται απο τον όγκο και οδηγείται με ενα μονοπάτι στο νεκροταφείο.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΑΚΕΤΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.