historia domus | μαρούσα στουπάκη_παναγιώτης θεοδωρακόπουλος

Η εξέλιξη της πολεοδομίας έφερε την εξάπλωση από τον πυρήνα του λιμανιού προς τα προάστια,

απορροφώντας στοιχεία διαφορετικών πολιτισμών και δημιουργώντας μια διαφορετική αισθητική.

Η εναλλαγή των αρχιτεκτονικών στοιχείων γίνεται ομαλά, διαφορετικές τεχνικές, υλικά και τρόποι σχεδίασης

δείχνουν να συνυπάρχουν, συνθέτοντας μια κοινή αφήγηση  ως προς την περιήγηση στην πόλη των Χανίων.

Τα φυσικά στοιχεία, βουνό και θάλασσα, αποτελούν έντονα όρια τα οποία, όμως, ομαλά εντάσσονται στην πόλη

και διαμορφώνουν το τοπίο. Τελικά, τα κύρια αρχιτεκτονήματα ξεχωρίζουν

και συντάσσουν μια πολυμορφική αντίληψη για το λιμάνι.

Η βασική ιδέα του μουσείου είναι το στοιχείο της αφήγησης για την πόλη των Χανίων. 

Δημιουργούμε μια μικρογραφία της πόλης, αναφερόμενοι στο οικιστικό περιβάλλον του μουσείου.

 Μια διαδρομή που εξηγεί και εξιστορεί την βασική δομή διαφορετικών 

και σημαντικών ιστορικών μνημείων στην ευρύτερη περιοχή.

Η πρώτη στάση είναι η αίθουσα του χαμάμ,

σημαντικό αρχιτεκτόνημα της περιόδου της τουρκοκρατίας,

διακρίνεται απο συμμετρία την έννοια της εισαγωγής και της μετάβασης από χώρο σε χώρο. 

Σημαντικοί είναι οι χαρακτηριστικοί φεγγίτες καθώς και η χάραξη του παραδοσιακού τρούλου. 

Η έξοδος του "χαμάμ" είναι η αποθήκη του μουσείου, αποκαλύπτοντας την καρδιά του μουσείου,

τις διαδικασίες συντήρησης των εκθεμάτων.

Η 2η στάση είναι τα νεώρια, κτήρια που χρησιμοποιούνταν την περίοδο της ενετοκρατίας,

για την συντήρηση και επισκευή των πλοίων, στα οποία τοποθετούμε

αντίστοιχα τα workshop καθώς και τον υπόλοιπο εκθεσιακό χώρο.

Στις απολήξεις μπορεί να παρατηρήσει κανείς την κατασκευή των νεωρίων και εκθέματα

που στηρίζονται στην οροφή, καθώς και να βιώσει την αλληλουχία των χώρων

μέσω μιας γέφυρας που τοποθετείται στο δυνατότατο ψηλό σημείο.

Η διαμόρφωση του ΑΒΕΑ συνδέεται με την ΑΓΟΡΑ, κτίσμα στην περίοδο της ενετοκρατίας

με σταυρωτό σχήμα κάτοχης και τριγωνικές απολήξεις.

Γύρω του δημιουργούμε ένα σκληρό δάπεδο, του οποίου αναφορά είναι η πλατεία της σπλάντζιας,

σημείο πολλών κοινωνικών συναντήσεων για την πόλη.

Συνέχεια της πλατείας ειναι το αμφιθέατρο του μουσείου, που μπορει να φιλοξενήσει 300 θεατές,

ενώ στο πιο ιδιωτικό μέρος του οικοπέδου τοποθετούμε τις κατοικίες των καλλιτεχνών με την διαμόρφωση ενός κήπου.

Ο κήπος διαμορφώνεται δημιουργώντας την αντίληψη του βουνού λόγω των έντονων υψομετρικών γραμμών του οικοπέδου.

Τέλος ενεργοποιούμε το θαλάσσιο μέτωπο, το έντονο όριο της θάλασσας με μια κατασκευή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί

αναλόγως με τις ανάγκες του μουσείου και τις δραστηριότητες των επισκεπτών.

μαρούσα στουπάκη | α.μ.: 1831

παναγιώτης θεοδωρακόπουλος | α.μ.: 1724

διδάσκουσα: αγάπη πρωίμου