ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ 6 | 2017-18: μουσείο της ανθρωποκαίνου | φατσέα μέλια

κεντρική ιδέα

Αναλύοντας την περιοχή στην οποία βρίσκεται το οικόπεδο, παρατηήρησα και κατέγραψα τις βασικές ροές κίνησης (χάρτης 1), καθώς επίσης τα τοπόσημα και τα κτίρια (χάρτης 2).

Έχοντας στο μυαλό μου την έννοια της ανθρωποκαίνου, επικαιντρώθηκα στο κομμάτι της μεταβαλλόμενης "σχέσης" (αλληλεπίδρασης) του ανθρώπου με τη φύση. Έτσι, λοιπόν, βρήκα μία ένδειξη αυτής της σχέσης στο παράδειγμα του φρουρίου, όπου σε αυτή την περίπτωση η φύση προστατεύει τον άνθρωπο, καθώς το νερό λειτουργεί ως ασπίδα προς τον "εχθρό". Θεώρησα ενδιαφέρον να αντιστρέψω αυτή την συνθήκη και να θέσω τον άνθρωπο και κατ΄επέκταση την ανθρώπινη παρέμβαση ως "προστάτη" της φύσης, εφόσον σκοπός του μουσείου είναι η ευαισθητοποίηση για την προστασία του περιβάλλοντος. Συνεπώς προχώρισα στην ανάλυση της ογκοπλασίας του φρουρίου, καθώς και στην παρατήρηση των χαράξεων που δημιουργούνται από τις τάφρους.

Τα νέα κανάλια που σχεδιάστηκαν στο οικόπεδο ακολούθησαν τις χαράξεις από τις τάφρους του φρουρίου και αναδιαμορφώθηκαν όσο το δυνατόν λιγότερο σύμφωνα και με τις ογκοπλασίες των κτιριακών εγκαταστάσεων του μουσείου.

Η τελική σύνθεση αποτελείται από ένα νέο φρούριο που "ξεδιπλώνεται" με σκοπό να "προστατέψει" τον τεχνητό λόφο που συμβολίζει τη φύση.

Ο επισκέπτης εισέρχεται από την πάνω δεξιά πλευρά του οικοπέδου, διασχίζει κάθετα το μεγαλύτερο σε μήκος κανάλι μέσω μίας γέφυρας που τον οδηγεί στο εσωτερικό του λόφου, όπου υπάρχει ο ένας από τους δύο κτιριακούς όγκους που συγκροτούν το μουσείο.

επιλογή έργων

Επιλέχτηκαν τέσσερα έργα που θα συγκρωτούν την μόνιμη έκθεση του μουσείου και τα οποία κατατάσσονται σε τρεις εννοιολογικές κατηγορίες (γη, νερό, αέρας).

(γη) Το πρώτο ονομάζεται " 20:50 ", είναι από τον καλλιτέχνη Richard Wilson και αποτελείται από μία αίθουσα γεμμάτη με χρησιμοποιημένο λάδι μηχανής, το οποίο αντιπροσωπεύει το πετρέλαιο. Η αίθουσα αυτή έχει ανοίγματα στην οροφή, το φως από τα οποία αντανακλάται έντονα στο μαύρο χρώμα του λαδιού, καθώς και κολώνες που μοιάζουν να βυθίζονται στο πετρέλαιο. Ο επισκέπτης εισέρχεται σε έναν διάδρομο που στενέβει όσο προχωράει σε αυτόν και τελικά βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο στο οποίο περιτριγυρίζεται από πετρέλαιο.

(νερό) Το δεύτερο ονομάζεται "minamo", καλλιτέχνες του οποίου είναι οι torafu architects. Αποτελείται από μία αίθουσα χωρίς κανένα άνοιγμα, στην οποία υπάρχουν τρία αντικείμενα (μία βρύση, μία τουαλέτα και ένα ντουζ). Καθώς ο επισκέπτης βρίσκεται στην αίθουσα ακούει τον ήχο της ροής του νερού ενώ παράλληλα το τεχνητό φως (που δίνει την αίσθηση της ύπαρξης του νερού σε όλο τον χώρο) μεταβάλλεται μεταξύ τριών χρωματισμών.

(αέρας) Το τρίτο έργο που επιλέχτηκε ονομάζεται " the mediated " και ανήκει στον Olafur Eliasson. Μία αίθουσα ελάχιστα φωτισμένη και γεμμάτη τεχνητή ομίχλη, περιλαμβάνει μία κρεμμαστή γέφυρα στην οποία ο επισκέπτης ανεβαίνει μέσω μίας σκάλας που βρίσκεται στην μία άκρη της. Εάν κανείς διασχίσει την γέφυρα βρίσκεται σε αδιέξοδο και καλείται να επιστρέψει πάλι πίσω στην άκρη στην οποία υπάρχει η σκάλα για να κατέβει. Η είσοδος και η έξοδος στο χώρο δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές.

(αέρας) Το τέταρτο έργο αποτελεί δουλειά του Tokujin Yoskioka και ονομάζεται " tornado ". Ένα ελαφρύ υλικό, ημιδιαφανές που μοιάζει με πολύ μικρά καλαμάκια, κατακλίζει μία αίθουσα με μέτριο φωτισμό. Ο επισκέπτης περιπλανίεται στην αίθουσα και ανακαλύπτει μικρότερα έργα του καλλιτέχνη. Το υλικό δημιουργεί πυκνώσεις, αραιώσει και αδιέξοδα, περιβάλλει τις κολώνες της αίθουσας και εμποδίζει κάποια από τα ανοίγματά της.

πρόταση

Ο επισκέπτης είσερχεται, αρχικά, στον κτιριακό όγκο που βρίσκεται στο εσωτερικό του τεχνητού λόφου. Σε διάταξη "open plan" διαμορφόνονται η reception, ο χώρος των περιοδικών εκθέσεων και οι επιπλέον χώροι εξυπηρέτησης επισκεπτών. Στο υπόλοιπο κτίριο, καθώς και στο υπόγειό του διαμορφώνονται οι βοηθητικοί / ιδιωτικοί χώροι του μουσείου (γραφεία & χώροι προσωπικού, εργαστήρια συντήρησης, εγκαταστάσεις και αποθήκες) και τέλος το workshop.

Στο υπόγειο του κτηριού οδηγεί και ένας ξεχωριστός διάδρομος που ξεκινά από το ιδιωτικό χώρο στάθμευσης για το προσωπικό που βρίσκεται στην νοτιοδυτική άκρη του οικοπέδου.

Στον δεύτερο κτιριακό όγκο, ο επισκέπτης μεταβαίνει μέσω ενός γυάλινου διαδρόμου που περνά πάνω από το κανάλι. Σε αυτό το κτίριο υπάρχουν οι μόνιμες εκθέσεις και η αίθουσα ομιλιών. Ο επισκέπτης μπορεί να ακολουθήσει τον υπαίθριο διάδρομο κατά μήκος της μεγάλης πλευράς του τοίχους είτε για να βγει από το μουσείο, είτε για να επισκεφτεί τον λόφο, είτε (κατά την είσοδο) να μπορέσει να βρεθεί κατ' ευθείαν στην αίθουσα ομιλιών.

Όλες οι πορείες των επισκεπτών ορίζονται από το στοιχείο του νερού και παράλληλα ακολουθούνται από ανοίγματα στην οροφή. Τα ελάχιστα (εφτά) ανοίγματα που υπάρχουν στα "τείχη" είναι τριγωνικής διατομής και σε συνδιασμό με τα ανοίγματα της οροφής δημιουργούνται έντονες διαφοροποιήσεις στα σημεία σκίασης και στα σημεία φωτισμού.

Καθώς ο επισκέπτης διασχίζει τον γυάλινο διάδρομο για να μεταφερθεί στον χώρο των μόνιμων εκθέσεων η εναλλαγή του συναισθήματος της έκθεσης και της προστασίας είναι έντονο.