"Μουσείο της Ανθρωποκαίνου" - Καμπούρογλου Ελένη, Παπαϊωάννου Μαριάννα

Σημαντικό κομμάτι ενός μουσείου της Ανθρωποκαίνου θεωρήσαμε τον χώρο των μόνιμων εκθέσεων, τον οποίον και αντιμετωπίσαμε αυτόνομα, σαν μία ξεχωριστή οντότητα. Ορίζοντας ένα θεωρητικά υποθετικό όγκο ως όλο το μουσείο, προχωράμε στην απόσπαση ενός τμήματος και στην εν συνεχεία περιστροφή αυτού.

Η περιστροφή αυτή έγινε με βάση ένα κυρίαρχο οπτικά στοιχείο της περιοχής, το κάστρο.

Ο υπόλοιπος κτηριακός όγκος, έχει τοποθετηθεί με βάση την κατακορυφότητα του αστικού ιστού του Ρίου, πάνω στην οποία δημιουργούμε έναν κάναβο. Προκύπτουν έτσι κάποιες εξωτερικές χαράξεις, τόσο μέσω του κανάβου όσο και μέσω της κλίσης του κάστρου, η οποία δημιουργεί σαν συνέχεια του στραμμένου τμήματος ως προς την κυκλοφορία και συγκεκριμένα ορίζει και την έξοδο από αυτό.

Διακρίνονται στα δύο παρακάτω διαγράμματα, τόσο οι βασικοί άξονες κίνησης στο οικόπεδο, όσο και στο εσωτερικό του μουσείου μέσω στοών.

Στο χώρο των μόνιμων εκθέσεων φιλοξενούνται έργα τα οποία παρουσιάζουν μία εναλλαγή ως προς την θεματική τους, ανάμεσα στην καταστροφή απ'τον άνθρωπο προς το φυσικό περιβάλλον από τη μία και την αντίδραση/οργή/δύναμη της φύσης από την άλλη, με την κορύφωση της έντασης να βρίσκεται στο κέντρο της έκθεσης.

Στο τμήμα των μόνιμων εκθέσεων, με στόχο την αξιοποίηση του φυσικού φωτός για την ενίσχυση του εφέ της ομίχλης σε ένα από τα έργα, τοποθετούνται στην οροφή κάποια διάφανα πολυκαρβουνικά φύλλα και στο κέλυφος του χώρου κάποια μεταλλικά στοιχεία τα οποία μορφολογικά τον ανεξαρτητοποιούν ακόμη περισσότερο σε σχέση με το υπόλοιπο κτήριο και το κάνουν να μοιάζει σαν "έκθεμα". Συνθετικά τα μεταλλικά φύλλα συναντώνται και στο υπόλοιπο κτήριο που λειτουργούν ως δομικά στοιχεία - υποστηλώματα.

Στο παρακάτω τοπογραφικό σχέδιο φαίνονται τόσο τα δύο τμήματα από τα οποία αποτελείται το συνολικό κτήριο, όσο και ο χώρος (ή αλλιώς τετραγωνική πλατεία) που ορίζεται από τη σχέση αυτών των δύο τμημάτων. Η πλατεία αυτή αποτελώντας μάλιστα και το ίχνος/αποτύπωμα της διαδικασίας που έχει προηγηθεί, επεκτείνεται και δημιουργεί μία διαδρομή που φέρνει αρχικά τον επισκέπτη σε επαφή με τα έργα Land Art και στη συνέχεια τον ωθεί στο να κινηθεί προς την οριζόντια λωρίδα η οποία καταλήγει στην είσοδο του μουσείου, ολοκληρώνοντας έτσι μία κυκλική κίνηση.

Για τις γύρω φυτεμένες περιοχές, έχει επιλεγεί χαμηλή φύτευση - με εξαίρεση τις δύο δεντροστοιχίες - και συγκεκριμένα στην δεξιά λωρίδα τοποθετούνται θαμνώδη φυτά μεσογειακής βλάστησης (όπως θυμάρι, λεβάντα, ρίγανη) ενώ στα δεξιά υπάρχει ο χώρος σταθμεύσεως Ι.Χ. και λεωφορείων.

Στον εξωτερικό χώρο που αντιστοιχεί στην υπόγεια αίθουσα γραφείων, έχει γίνει μία ελαφριά υποχώρηση του εδάφους, η οποία καταλήγει σε φεγγίτη  ο οποίος δημιουργεί φυσικό φωτισμό στα γραφεία του προσωπικού.