AntHill - Κίννας Παναγιώτης 1046749 - Μανεσιώτη Γεωργία 1046781

   Η ομάδα μας ερευνά τα μοτίβα. Η κεντρική ιδέα του pavilion είναι η προστασία που προσέφεραν οι Ζακυνθινοί στους Εβραίους. Αυτό το αποτυπώσαμε με τρία βασικά στοιχεία , τον καμπυλόμορφο τοίχο με τον καθρέπτη εξωτερικά, που τονίζει την αίσθηση της προστασίας των Ζακυνθινών προς τις 275 φωτεινές στήλες , που συμβολίζουν τους διασωθέντες Εβραίους . Το τρίτο στοιχείο αποτελεί ο ευθύγραμμος τοίχος, που συμβολίζει τον πόλεμο.

    Όσο αφορά το κύριο πρόγραμμα του μουσείου , αναφορά μας αποτέλεσαν οι μυρμηγκοφωλιές και η έννοια της προστασίας που προϋπήρχε από το pavilion. Η πρόσβαση στο κτήριο γίνεται με μία σκάλα από τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στους διαδρόμους του κτηρίου που έχουν δημιουργηθεί κι έχουν ως σκοπό να αναπτύξουν τις αισθήσεις του επισκέπτη μέσω της όρασης και της όσφρησης καθώς και του φόβου. Στη κάτοψη του κτηρίου υπάρχουν δύο βασικές αίθουσες , η πρώτη που συναντά ο επισκέπτης συμβολίζει τους 275 διασωθέντες Εβραίους, η δεύτερη που συναντά είναι εκείνη στο ψηλότερο σημείο του οικοπέδου, η οποία είναι αφιερωμένη στον Δήμαρχο και τον Μητροπολίτη καθώς και τη ζωή των Εβραίων.  

   Το δεύτερο πρόγραμμα έχει την ίδια είσοδο με το κύριο και αποτελεί ουσιαστικά ένα εκπαιδευτήριο εκμάθησης της Εβραικής γλώσσας και κουλτούρας.

   Η ομάδα μας αυτό το εξάμηνο μελέτησε τα μοτίβα. 

   Κατά την επίσκεψή μας στη Ζάκυνθο αποτυπώσαμε κάποια μοτίβα. Αρχικά βλέπουμε δύο παραδείγματα που μας έδωσαν ερεθίσματα για τις ατμόσφαιρες των κτηρίων.

 
   Στη συνέχεια στην πρώτη εικόνα βλέπουμε το μοτίβο που προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό των εβραϊκών τάφων σε μια προσπάθεια να φτιάξουμε τα δικά μας μοτίβα.

 

   Βασική αναφορά για το κτήριό μας ήταν η μυρμηγκοφωλιά κι εδώ φαίνεται η προσπάθεια απεικόνισης διάφορων σχέσεων μεταξύ του ατόμου και δύο τοίχων, αφού βασικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής των μυρμηγκιών είναι ο διάδρομος όπως και το αδιέξοδο, ο λαβύρινθος και οι οπτικές φυγές.

      Εδώ βλέπουμε μια μυρμηγκοφωλιά και τον πληθυσμό των διαδρόμων που δημιουργούνται.

   Στο κείμενο που ακολουθεί συνοψίζεται η κεντρική ιδέα που είναι η κλιμάκωση των συναισθημάτων μέσω των εναλλαγών της ατμόσφαιρας των χώρων και της ποιότητας του φωτός. Επιδιώκουμε ο επισκέπτης να βιώσει τα συναισθήματα των τελικά διασωθέντων Εβραίων της Ζακύνθου.

 

   Ερχόμενος ο επισκέπτης από την επαρχιακή οδό Ζακύνθου Αλυκών αντικρίζει την είσοδο του μουσείου. Προσεγγίζοντας την πόρτα ανεβαίνει μια ραμπόσκαλα έως ότου βρεθεί σε ένα κλουβί μέσα στο κτήριο. Εκεί αρχίζει το σκοτάδι και μπαίνει στον πρώτο χώρο, το χώρο του φόβου.

 
   Ο επισκέπτης βιώνει τον φόβο από το σχεδόν απόλυτο σκοτάδι, τις σκάλες και τον ήχο του νερού. Μόνο μία μικρή δέσμη φωτός εισέρχεται στο χώρο.

 

   Ο επισκέπτης συνεχίζει στο δεύτερο χώρο, που είναι ο χώρος της ανασφάλειας, εκεί που οι ήχοι εντείνουν την ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με τη βύθιση του κτηρίου. Επίσης η ανασφάλεια εντείνεται με τα κινούμενα σκαλοπάτια και τους ψιθύρους των ανθρώπων. Το φως εδώ είναι περισσότερο και προέρχεται από μία σχισμή και από το παράθυρο που βλέπει έξω στους εβραϊκούς τάφους.

 

   Περνώντας στον τρίτο χώρο ο επισκέπτης αντικρίζει μια φωτεινή στήλη που τον οδηγεί σε ένα θάλαμο με άλλε 274 όμοιές της. Ο χώρος αυτός προβάλλει την προστασία προς τους Εβραίους και την ελπίδα. Το ίδιο συμβαίνει και στο αίθριο που κυριαρχεί η ζωή μέσω του νερού που φιλοξενεί ζωή.

 
    Ο τέταρτος χώρος συμβολίζει την άνεση αφού πια ο διάδρομος είναι ανοιχτός και το κτήριο γυάλινο. Ο χώρος υποδηλώνει την ελευθερία αλλά και την προστασία ταυτόχρονα.

 

    Για να φτάσουμε στον πέμπτο και τελευταίο χώρο και άρα στην ελευθερία πρέπει να περάσουμε το ποτάμι με μία γέφυρα η οποία συμβολίζει το πέρασμα από μια κατάσταση ανασφάλειας σε μία νέα της ελευθερίας. Ο χώρος είναι ένα μικρό μουσείο αφιερωμένο στο Δήμαρχο και στο Μητροπολίτη και στη ζωή των διασωθέντων Ζακυνθινών Εβραίων.

 

   Το συμπληρωματικό κτήριό μας έχει κοινό χώρο εισόδου με το μουσείο. Ουσιαστικά αποτελεί ένα εκπαιδευτήριο της εβραίικης γλώσσας καθώς και πολιτιστικό κέντρο. Εισερχόμενος ο επισκέπτης στο κτήριο βρίσκεται στο χώρο του αμφιθεάτρου και πιο συγκεκριμένα στο φουαγιέ. Προχωρώντας στο διάδρομο που διατρέχει όλο το κτήριο αντικρίζει στα αριστερά του τις αίθουσες διδασκαλίας και στα δεξιά του, τους βοηθητικούς χώρους.